الف) نسخه‌هاى شرح لمعه: بخش‌هايى از نسخه اصل به خط مبارك شهيد ثانى، بخش‌هايى از نسخه‌اى به خط على بن صائغ كه نزد خود شهيد ثانى تصحيح شده، نسخه كاملى كه در سال ١٠٨٣ كتابت شده، نسخه آستان قدس رضوى كه مشتمل بر جلد دوم شرح لمعه است.

ب) نسخه‌هاى متن لمعه: نسخه كتابخانه علامه طباطبايى دانشگاه شيراز كه در سال ٨٠٨ نگارش يافته و نسخه كتابخانه آستان قدس رضوى كه در سال ٨٤٩ كتابت شده و شهيد ثانى در سال ٩٤٠ آن را تصحيح كرده است.

شيوه تهيه كنندگان در تلخيص شرح لمعه آن بوده كه بدون حذف عبارات كتاب ، قسمت‌هايى كه براى تدريس مناسب نبوده، بدون گسسته شدن رشته بحث به پاورقى‌ها منتقل شده است تا علاقه‌مندان بتوانند اين مطالب را در پاورقى همان صفحه مطالعه كنند. البته حجم زياد پاورقى‌ها در برخى مباحث، كتاب را از شكل متعارف كتاب درسى خارج ساخته است. (١)

دلايلى كه تهيه كنندگان را به تلخيص شرح لمعه وادار كرده، به اين شرح است:

١. پيچيدگى برخى مطالب كه توقع فهم آن از طلبه پايه چهارم تا ششم نابجاست؛ مانند ثمره اختلاف بين دو مسلك كشف و نقل در بيع فضولى.

٢. آسان و روان بودن برخى مطالب كه آن را از تدريس استاد بى‌نياز مى‌سازد؛ مانند مستحبات وضو و آداب خريد و فروش .

٣. ذكر برخى از فروعات و مسائل فقهى كه امروز محل ابتلا نيست؛مانند ارث اجداد ثمانيه و عتق و حد سرقت از قبر.

٤. وجود مطالبى كه نيازمند توجيه است؛ مانند كراهت معامله با كردها.

٥. لزوم كوتاه بودن دوره آموزش سطح.

(١) مثلاً كتاب العتق كه به طور كامل به پانويس منتقل شده است.