فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١١٥ - سه مسئله پيرامون شهادت آیة الله رضا استادى

بر عدم پذيرش شهادت زنان بر شهادت، به رواياتى استدلال شده كه در آنها لفظ «رجل» آمده است؛ مانند روايات ذيل:

ـ طلحة بن زيد، عن الصادق (ع)، عن أبيه، عن علي (ع) انّه كان لايجيز شهادة رجل على رجل إلاّ شهادة رجلين على رجل؛ (٧٨)

امام صادق (ع) از پدرش از على (ع) روايت مى‌كند كه آن حضرت شهادت يك مرد بر يك مرد را جايز نمى‌دانست، مگر شهادت دو مرد را بر يك مرد.

ـ «غياث بن ابراهيم، عن الصادق (ع)، عن أبيه (ع): أنّ عليا كان لايجيز شهادة رجل على شهادة رجل إلاّ رجلين على شهادة رجل؛ (٧٩)

در پاسخ به اين استدلال گفته شده: دليل بر قبول شهادت بر شهادت، عموم و اطلاق ادله قبول شهادت است، نه اين دو روايت، و در عمومات و اطلاقات قيد مرد بودن شاهد نيامده است.

همچنين بر عدم پذيرش شهادت زنان بر شهادت، به روايت سكونى نيز استدلال شده كه در آن آمده است:

شهادة النساء لاتجوز في طلاق و لانكاح و لافي حدود إلاّ الديون و ما لايستطيع إليه النظر للرجال؛ (٨٠)

شهادت زنان در طلاق، ازدواج و در حدود جايز نيست و تنها در ديون و مواردى كه مردان نمى‌توانند به آن نگاه كنند، جايز است.

صاحب مستند مى‌گويد: معناى عبارت «إلاّ الديون»، پذيرش شهادت آنان در ديون است و شهادت فرعى در حقيقت شهادت بر دين نيست، بلكه شهادت بر