بهترین ها و بدترین ها از دیدگاه نهج البلاغه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٥٢ - ضرورت توجه به عذاب هاي اخروي و ننگ رسوايي در آخرت

انسان بيشتر بايد در برابر نعمت‌هاي اخروي که از کف داده اندوهگين باشد و از ضررهاي دنيوي که بر او وارد آمده چندان ناراحت نباشد.

بسيار شايسته است که انسان حساب کند در يک روز چه منفعت‌هاي ابدي‌اي را مي‌توانسته کسب کند و نکرده و چه کارهاي خيري را مي‌توانسته انجام دهد و نداده و چه فرصت‌هاي ارزشمندي را مي‌توانسته به‌ کار ‌گيرد و به کار نگرفته است. يا در يک روز چه کارهاي زشتي را انجام داده که کيفر آنها آتش جهنم است و اگر مشمول عفو و آمرزش خداوند نشود، تيره‌بخت مي‌گردد. گاه آدمي از اينکه فرصت به دست‌ آوردن منفعت مادي چشمگيري را از دست داده يا مي‌توانست معاملة سود‌آوري انجام دهد و از فرصت استفاده نکرده، مدت‌ها غمگين و ناراحت است و افسوس مي‌خورد؛ اما در برابر گناهي که مرتکب شده و کيفري که در انتظار اوست، اندوهگين نمي‌شود. به‌راستي آيا پشيمان نشدن از معصيت خدا، ناشي از ضعف باور به عذاب‌ها و کيفرها و انذارهاي الاهي که در قرآن و روايات آمده، نيست؟ و ناراحت نشدن از گناه به معناي تغافل از سخنان خداوند و پيشوايان معصوم(عليهم السلام) نيست؟

چه بسا انسان اين حقايق را باور دارد و منکر آنها نيست، اما غفلت و وسوسه‌هاي شيطاني باعث مي‌شود که به آنها پايبند نباشد و از زير بار اطاعت دستورات الاهي شانه خالي کند. در اين صورت، انسان بايد به خود آيد و نفس سرکش خود را ملامت و سرزنش کند که چرا به اعتقادات و باورهاي ديني خود پايبند نيست.

ضرورت توجه به عذاب‌هاي اخروي و ننگ رسوايي در آخرت

ما با آنکه آيات نازل شده دربارة گناهان و آثار آنها را باور داريم و مي‌دانيم پاره‌اي گناهان عذاب‌هاي دهشتناک و خوارکننده در پي دارند که اگر انسان يکي از آنها را مجسم کند، چه بسا شب از ترس خوابش نبرد، باز گناه مي‌کنيم. تصور کنيد کسي را که