بهترین ها و بدترین ها از دیدگاه نهج البلاغه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٩٤ - عصمت پيامبر(صلى الله عليه وآله) در ابلاغ دين خدا

کلمه‌اي برخلاف آنچه خداوند بدان فرمان داده است، بر زبان نياورد،‌ و او خود به فرجام کوتاهي در رساندن پيام الاهي و تصرف در آن آگاه است:

وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ الْأَقَاوِيلِ * لَأَخَذْنَا مِنْهُ بِالْيَمِينِ * ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ الْوَتِينَ؛[١]و اگر وي برخي سخنان را به ما مي‌‌بست، هر آينه او را به دست راست (کنايه از قوت و توانايي يا سختي و شدت) مي‌گرفتيم، سپس رگ قلبش را مي‌بريديم.

حضرت در پايان خطبه به ذکر آياتي مي‌پردازند که بر جامعيت قرآن و عدم افراط و نيز کوتاهي در آن دربارة بيان احکام و معارف،[٢] و بيان بودن قرآن براي هر چيزي،[٣] و نيز تصديق برخي آيات با ديگر آيات و نبود اختلاف در اين کتاب آسماني دلالت دارد.[٤] سپس مي‌فرمايند:

إِنَّ الْقُرْآنَ ظَاهِرُهُ أَنِيقٌ وَ بَاطِنُهُ عَمِيقٌ لَا تَفْنَى عَجَائِبُهُ وَ لَا تَنْقَضِي غَرَائِبُهُ وَ لاَ تُكْشَفُ الظُّلُمَاتُ إِلَّا بِهِ.

قرآن ظاهري زيبا و شگفت‌انگيز، و باطن و درون‌مايه‌اي عميق دارد، و منظور از عمق باطن و معاني قرآن، معما‌گونگي آن نيست تا هيچ کس آن را نفهمد؛ بلکه مقصودْ ژرف بودن و بي‌شمار بودن حقايق نهان در قرآن است. بر اين اساس، همة مسائل و امور ناظر به انسان و جهان و اصيل‌ترين قوانين عالم هستي در آيات قرآن گرد آمده است. امتياز و ويژگي متعالي ديگري که حضرت براي قرآن برمي‌شمارند استمرار، جاودانگي و فناناپذيري آموزه‌ها و معارف آن است. اين کتاب در فضاي تاريخ و