يَا أَمَّ سَلَمَةِ وَمَا يُؤْمِنُنِي؟ وَإِنَّمَا وَكَّلَ اللَّهُ يُونُسَ بْنِ مَتى إِلَى نَفْسِهِ طَرْفَةَ عَيْنِ وَکَانَ مِنْهُ مَا كَانَ؛[١] اي ام سلمه، چگونه من به خود مطمئن شوم، و حال آنکه خداوند يک چشم برهم‌زدن يونس را به خود وانهاد و آنچه نمي‌بايست انجام دهد مرتکب شد.

وقتي رسول خدا(صلى الله عليه وآله) که مقامات و کمالات نامتناهي دارد و سرآمد همة ملائکه و پيامبران و انسان‌هاست، لحظه‌اي نمي‌تواند بر خود تکيه کند و از خداوند مي‌خواهد که در راه دشوار قرب به خويش لحظه‌اي وي را به خود واننهد، ما چطور با عبادت‌هايي اندک به خود مي‌‌باليم و فراموش مي‌کنيم که در آغاز راهيم؟ و فراموش مي‌کنيم که مسير سعادت و هدايت الاهي، راهي پرپيچ و خم است، و تنها با موفقيت در آزمون‌هاي سخت الاهي و صبر و استقامت مي‌توانيم به مقصد دست‌ يابيم؟

بيش از پنجاه سال پيش که ما تازه به قم آمده بوديم، يکي از دوستان که در فاجعة هفتم تير شهيد شد، در تهران خدمت مرحوم آيت‌الله شيخ محمدتقي آملي رسيده بود و از ايشان در‌خواست توصيه و دستورالعمل اخلاقي کرده بود. آن مرحوم به دوست ما فرموده بودند: آيا مي‌داني پيمودن راهي که در نظر داري چقدر دشوار است؟ آيا خودت را براي پيمودن اين راه دشوار آماده کرده‌اي؟ پيمودن و حرکت در اين راه چون کندن کوه با مژه چشم است!

ما بايد دشواري‌ها و سختي‌هاي راه طولاني بندگي خدا را بشناسيم تا اولاً، در آغاز راه مغرور نشويم؛ و ثانياً، بر اين باور نباشيم که در راهي کوتاه و آسان قرار داريم که وقتي برخلاف باور و انتظارمان دشواري‌هاي راه و طولاني بودن آن را دريافتيم، سرخورده و نااميد شويم. البته سختي راه نبايد ما را از حرکت باز دارد و بايد با عزمي راسخ و با ياري خواستن از خداوند در مسير بندگي معبود خويش حرکت کنيم و باور داشته باشيم که خود نمي‌توانيم آن راه را بپيماييم، اما با ياري خداوند آن راه براي ما هموار و آسان مي‌گردد.

[١] محمدباقر مجلسي، بحارالانوار، ج ١٦، باب ٩، ص ٢١٧، ٢١٨، ح ٦.