بهترین ها و بدترین ها از دیدگاه نهج البلاغه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٥٧ - اطلاق هاي ايمان و کفر در قرآن

اطلاق‌هاي ايمان و کفر در قرآن

١. اطلاق و كاربرد اسلام در برابر شرک:

قُلْ إِنِّيَ أُمِرْتُ أَنْ أَكُونَ أَوَّلَ مَنْ أَسْلَمَ وَلا تَكُونَنَّ مِنَ الْمُشْرِكَينَ؛[١] بگو: من مأمورم که نخستين کسي باشم که اسلام آورده است و [به من فرمان داده شده که] هرگز از مشرکان مباش.

تقابل بين اسلام و شرک از آن روست که اسلام به معناي تسليم در برابر خداوند است و مسلمان کسي است که تسليم فرمان خداست و تنها در برابر خالق خود کرنش مي‌کند. اما در برابر، مشرک به کرنش در برابر بت‌ها مي‌پردازد و آنان را معبود خود قرار مي‌دهد.

٢. اطلاق ايمان در برابر کفر:

وَمَن يَتَبَدَّلِ الْكُفْرَ بِالإِيمَانِ فَقَدْ ضَلَّ سَوَاء السَّبِيلِ؛[٢] و هرکه کفر را به جاي ايمان گيرد همانا راه راست را گم کرده است.

اين آيه ايمان را در برابر کفر قرار داده است؛ زيرا ايمان تصديق قلبي و تسليم دروني در برابر خداوند و عقايد اسلامي است، و در مقابل، کفر پوشاندن حق است و کافر چون حق را مي‌پوشاند و بدان گردن نمي‌نهد، در برابر مؤمني که به تصديق زباني و قلبي حق مي‌پردازد، قرار مي‌گيرد.

٣. اطلاق و كاربرد اسلام در برابر ايمان:

قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا قُل لَّمْ تُؤْمِنُوا وَلَكِن قُولُوا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا يَدْخُلِ الْإِيمَانُ فِي قُلُوبِكُمْ؛[٣] باديه‌نشينان گفتند: ايمان آورديم. بگو: ايمان نياورده‌ايد، بلکه بگوييد: اسلام آورديم (به زبان تسليم شديم) و هنوز ايمان در دل‌هاتان درنيامده است.