بهترین ها و بدترین ها از دیدگاه نهج البلاغه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤٢ - ضرورت توجه به آخرت و نعمت هاي آن

لِكَيْلَا تَأْسَوْا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلَا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاكُمْ وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ؛[١] تا بر آنچه از دست شما رفت اندوه مخوريد و بدانچه به شما داد شادمان نشويد و خدا هيچ گردنکش خودستا را دوست ندارد.

قرآن به ما مي‌آموزد که نعمت‌هاي مادي امانت‌هاي خداوندند و انسان در کنار بهره‌مندي و لذت بردن از آنها بايد بکوشد که دلبسته‌شان نشود؛ چون آنها ارزش دل بستن ندارند. داشتن خانه، ثروت و همسرِ خوبْ مطلوب است، اما بايد در نظر داشت که همة اينها وسيلة آزمايش‌اند و انسان نبايد سرسپرده و دلبسته‌شان شود؛ که وقتي از دست مي‌روند، چنان افسرده و ناراحت شود که گويا دنيا به پايان رسيده است؛ يا وقتي به اين نعمت‌ها و لذت‌ها دست مي‌يابد، از خوشحالي در پوست خود نگنجد و از لذت‌هاي برتر اخروي غافل شود. پس نعمت‌ها و لذت‌هاي دنيا بد نيستند، بلکه نعمت‌ها، چه دنيوي و چه اخروي، از آن جهت که مواهب الاهي‌اند مطلوب و ارزشمند‌ند؛ به­ويژه لذت‌ها و نعمت‌هاي اخروي که خداوند براي تشويق و ترغيب انسان به اطاعت خويش، به وصف نعمت‌هاي اخروي مي‌پردازد: باغ‌هاي بهشتي، خوردني‌ها، آشاميدني‌ها، و همسران بهشتي که لذت آنها بي‌نهايت است. قرآن دربارة بخشي از نعمت‌هاي بهشتي که بهشتيان از آنها بهره‌مند مي‌شوند مي‌فرمايد:

يُطَافُ عَلَيْهِم بِصِحَافٍ مِّن ذَهَبٍ وَأَكْوَابٍ وَفِيهَا مَا تَشْتَهِيهِ الْأَنفُسُ وَتَلَذُّ الْأَعْيُنُ وَأَنتُمْ فِيهَا خَالِدُونَ * وَتِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِي أُورِثْتُمُوهَا بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ* لَكُمْ فِيهَا فَاكِهَةٌ كَثِيرَةٌ مِنْهَا تَأْكُلُونَ؛[٢] ‌ظرف‌هاي زرين [پر از طعام] و قدح‌‌هايي [از شراب] بر آنان بگردانند، و در آن [بهشت] است هرچه دل‌ها خواهش و آرزو کند و چشم‌ها از ديدن آن لذت برد و شما در آنجا جاويدانيد؛ و اين است بهشتي که به پاداش آنچه