پيش از انقلاب در سفري که به مشهد داشتيم، خانم بي‌حجابي در اتوبوس بود. وقتي ماشين به قهوه‌خانه رسيد، آن خانم چادري از کيفش بيرون آورد و بر سر کرد و وضو گرفت و نماز خواند. سپس وقتي خواست سوار ماشين شود چادر را از سر برداشت و در کيف نهاد. در داخل ماشين خانم‌ها دربارة اين موضوع با او صحبت کردند. آن خانم در پاسخ آنان گفت من نمازم را مي‌خوانم و مقيدم که خمس مالم را نيز بدهم و سعي مي‌کنم در انجام وظايف و عبادات شخصي خود کوتاهي نکنم. به حجاب هم معتقد هستم. اما چون فاميل و خانواده من با حجاب مخالف‌اند و آن را مسخره مي‌کنند و من نمي‌توانم در برابر آزارها و مسخره کردن‌هاي آنان مقاومت کنم،‌ به‌اجبار حجاب را رعايت نمي‌کنم. چنين شخصي از ايمان خارج نشده است و مؤمن عاصي به شمار مي‌آيد. اما بايد توجه داشت که اصرار بر گناه، به بي‌اعتنايي به احکام الاهي مي‌انجامد و در نهايت باعث گسترش نفاق در دل و حتي انکار و تشکيک در احکام مي‌‌شود.

مخالفت با برخي احکام الاهي در صدر اسلام

در زمان رسول خدا(صلى الله عليه وآله) برخي در آياتي که آن حضرت براي مردم مي‌خواندند تشکيک مي‌کردند و تعصبات قومي، فرهنگي، سنت‌ها و آداب رايج بين آنها مانع پذيرش برخي سخنان خداوند مي‌شد. براي نمونه، پس از نزول آية ١٩٦ سوره بقره[١] که از آن

[١] در قسمتي از اين آيه خداوند مي‌فرمايد: فَمَن تَمَتَّعَ بِالْعُمْرَةِ إِلَى الْحَجِّ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِ فَمَن لَّمْ يَجِدْ فَصِيَامُ ثَلاثَةِ أَيَّامٍ فِي الْحَجِّ وَسَبْعَةٍ إِذَا رَجَعْتُمْ تِلْكَ عَشَرَةٌ كَامِلَةٌ ذَلِكَ لِمَن لَّمْ يَكُنْ أَهْلُهُ حَاضِرِي الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ؛ «هرکه از عمرة تمتع به حج درآيد پس آنچه از قرباني ميسّر است، و هرکه [قرباني] نيابد پس سه روز در ايام حج روزه بدارد و هفت روز هنگامي که [از سفر] باز گرديد. اين ده روز کامل است. اين حکم براي کسي است که خانواده‌اش نزديک مسجد‌الحرام نباشند (يعني مقيم مکه و اطراف آن نباشند)».