بهترین ها و بدترین ها از دیدگاه نهج البلاغه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٨٩ - نهي از اختلاف در دين در قرآن

اجتهادي خود مي‌کوشند تا حکم الاهي را استخراج کنند. اما با توجه به اينکه ادلة معتبر از حيث مضمون و دلا(عليه السلام)ت يکسان نيستند، در مواردي فقها به آرا و فتاواي متفاوتي مي‌رسند و خداوند براي تسهيل در کار مکلفان، در عصر غيبت، آنها را معتبر و حجت شرعي و ظني براي مکلفان قرار داده است. بر اين اساس، در زمان غيبت اگر کسي با استناد به فتواي خود يا فتواي مرجع تقليدش حکمي متفاوت با حکم صادر شده از سوي قاضي ديگر صادر کرد، مشمول اين نکوهش امير مؤمنان(عليه السلام) نيست.

البته در دوران غيبت معصوم اگر حکومت اسلامي استقرار يافت، با توجه به اينکه اختلاف فقها در احکام اجتماعي و اختلاف در قضاوت موجب نابساماني در امور مردم و اختلال و هرج‌و‌مرج در نظام قضايي و ادارة جامعه مي‌شود، همگان مي‌بايد به احکام و آراي حاکم اسلامي تن دهند و محاکم قضايي بر اساس قوانين ثابت و رسميِ مورد پذيرش حاکم اسلامي عمل کنند. در زمينة احکام اجتماعي، يکي از ادله بر ضرورت وجود حاکم اسلامي و وليّ امر مسلمين، رفع اختلافات و جلوگيري از نابساماني‌ها و هرج‌و‌مرج‌هايي است که از ناحيه آرا و فتاواي مختلف، در زمينة مسائل اجتماعي، رخ مي‌دهد.[١]

نهي از اختلاف در دين در قرآن

در برخي آيات قرآن، اختلاف در دين و کتاب الاهي نکوهش شده، و خاستگاه آن، ستم‌ورزي و بدخواهي معرفي شده است:

وَمَا اخْتَلَفَ فِيهِ إِلَّا الَّذِينَ أُوتُوهُ مِن بَعْدِ مَا جَاءَتْهُمُ الْبَيِّنَاتُ بَغْيًا بَيْنَهُمْ...؛[٢] و در آن [کتاب] اختلاف نکردند مگر همان کسان که آن [کتاب] بديشان داده شده