بهترین ها و بدترین ها از دیدگاه نهج البلاغه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢١٨ - ايمان؛ عامل محبوبيت نزد خدا و رهايي از عذاب الاهي

صالح به‌شمار مي‌آيد، و خداوند بنده‌اي را دوست مي‌دارد که با ايمان زندگي کند و با ايمان از دنيا برود. گاهي از کساني هم که ايمان دارند لغزش‌هايي سر مي‌زند، و از اين منظر، ايمان داراي مراتب است و کساني که از مراتب عالي آن برخوردارند، از لغزش و انحراف به‌دورند. با توجه به تلازمي که بين محبوبيت نزد خدا و ايمان وجود دارد، محبوبيت نزد خداوند نيز داراي مراتب است. بر اين اساس، محبوب‌ترين بندگان خدا کساني هستند که ايمان کامل دارند و افزون بر آنكه خود به مقام قرب الاهي نايل گشته‌اند و از گناه و لغزش مصون مانده‌اند، در پي اصلاح ديگران نيز هستند و مجراي فيض هدايت الاهي براي ديگران‌اند. آنان همان گروهي هستند که امير مؤمنان(عليه السلام) در خطبة ٨٧ ايشان را مي‌ستايد و در پاره‌اي از آيات قرآن به مقام صبر، توکل و تقوا متصف شده‌اند:

إِنَّ اللهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ؛[١] خداوند توکل‌کنندگان را دوست مي‌دارد؛

بَلَىٰ مَنْ أَوْفَىٰ بِعَهْدِهِ وَاتَّقَىٰ فَإِنَّ اللهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِينَ؛[٢] آري، هر که به پيمان خود وفا کند و پرهيزکاري ورزد، همانا خداوند پرهيزکاران را دوست مي‌دارد؛

وَاللهُ يُحِبُّ الصَّابِرِينَ؛[٣] و خداوند شکيبايان را دوست دارد.

خداوند کسي را دوست مي‌دارد که ايمان ثابت داشته باشد و تا دم مرگ ايمانش را حفظ کند. خداوند با چنين کسي دشمني نمي‌ورزد و اگر گناهي از او سر زد و توبه کرد، توبه‌اش را مي‌پذيرد، و اگر توبه نکرد و گناهش نيز در حدي نبود که ايمانش را زايل گرداند و او را در جرگة اهل شرک وارد سازد، مدتي متناسب با گناهي که مرتکب شده در عالم برزخ مجازات و کيفر مي‌گردد و پس از پاک شدن از آن گناه و يا به