بهترین ها و بدترین ها از دیدگاه نهج البلاغه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٥٩ - بصيرت دوستان خدا

گفتار چهارم:

جلوه حيات انساني در دوستان خدا

نَظَرَ فَأَبْصَرَ وَ ذَكَرَ فَاسْتَكْثَرَ وَ ارْتَوَى مِنْ عَذْبٍ فُرَاتٍ سُهِّلَتْ لَهُ مَوَارِدُهُ فَشَرِبَ نَهَلاَ وَ سَلَكَ سَبِيلاً جَدَداً؛ با ديدة بصيرت بنگرد؛ پس بينش و بينايي يابد. به ياد خدا باشد و همواره بر آن بيفزايد؛ و از آب شيرين وگواراي دانش و حق نوشد که راه آبشخورهاي آن ‌چونان اويي را هموار است و از آن آب سيراب مي‌شود و گام در راهي روشن مي‌نهد.

بصيرت دوستان خدا

در گفتارهاي پيشين به برخي از ويژگي‌هايي که امير مؤمنان(عليه السلام) براي دوستان برگزيدة خداوند برشمرده‌اند، پرداختيم. در ادامة آن ويژگي‌ها، حضرت با عبارت نَظَرَ فَأَبْصَرَ، نگاه و تفکر در ملک و ملکوت و يافتن بصيرت دربارة باطن و حقيقت اشيا را از جملة ويژگي‌هاي دوستان خدا برمي‌شمارند. شايد با نگاهي سطحي و ابتدايي، اين گمان به