بهترین ها و بدترین ها از دیدگاه نهج البلاغه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٠١ - آويختن دوستان خدا به ريسمان سترگ الاهي

مقصد نهايي، بايد به سلامت از آنها بگذرد، از نشانه‌هايي استفاده مي‌کند که با آنها مسير گمراهي از مسير سعادت باز شناخته مي‌شود. اين نشانه‌ها پيشوايان معصوم‌اند که اگر سالک الي‌الله آنها را بشناسد و پيروي از آنان را سرلوحة افکار و رفتار خود سازد از گمراهي مصون مي‌ماند و به سعادت و قرب الاهي نايل مي‌آيد.

آويختن دوستان خدا به ريسمان سترگ الاهي

آويختن به مطمئن‌ترين دستاويز هدايت و محکم‌ترين ريسمان نجات، ويژگي‌ ديگر بندة برگزيدة خداست. قرآن نيز دربارة اين ويژگي مي‌فرمايد:

فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَيُؤْمِن بِاللّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَىَ لَا انفِصَامَ لَهَا...؛[١] پس هرکس به طاغوت کفر ورزد و به خدا ايمان آورد، به يقين به دستاويزي استوار که آن را گسستن نيست چنگ زده است.

يکي از معاني «عروة» دسته و دستگيره‌اي است که بر روي ظروف تعبيه مي‌شود تا آن ظروف به راحتي حمل شوند و به آساني از دست انسان جدا نگردند. اما در اين آيه منظور از «عروة الوثقي» ظاهراً ايمان به خداوند و کفر به طاغوت است و در باطن به ولايت امير مؤمنان و فرزندان معصوم ايشان(عليهم السلام) تفسير شده است. رسول خدا(صلى الله عليه وآله) در اين‌باره فرموده‌اند:

مَنْ أَحَبَّ أَنْ يَسْتَمْسِكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَى الَّتيِ لاَ انْفِصَامَ لها فَلْيَسْتَمْسِكْ بِوِلَايَةِ أَخِي وَ وَصِيّي عَليِّ بْنِ أَبِي‌طَالِبٍ فَإِنَّهُ لاَ يَهْلِكَ مَنْ أَحَبَّهُ وَ تَوَلاَّهُ وَ لا يَنْجُو مَنْ أَبْغَضَهُ وَ عَادَاهُ؛[٢] به ولايت برادر و جانشين من، علي بن ابي‌طالب(عليه السلام)