بهترین ها و بدترین ها از دیدگاه نهج البلاغه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٠٠ - نقش تقوا و استفادة صحيح از عقل در شناخت حقايق و مصالح

تاريکي‌ها، روشني‌بخش تيرگي‌ها، کليد درهاي بسته، برطرف‌کنندة دشوراي‌ها و راهنماي گمراهان در بيابان‌هاي سرگرداني است. سخن که گويد، آگاهي افزايد، و سکوت او سلامت و امنيت آرد.

رمز موفقيت دوستان خدا در زندگي و نيل به تعالي

در گفتارهاي پيشين پاره‌اي از ويژگي‌هاي بندگان برگزيدة خدا را در کلام امير مؤمنان(عليه السلام) از نظر گذرانديم و به تبيين و بررسي آنها پرداختيم. اکنون به بررسي و تفسير بخش ديگري از خطبة آن حضرت که شماري از ويژگي‌هاي متعالي بندگان برگزيدة خداوند در آن گرد آمده است، مي‌پردازيم. حضرت در ادامة خطبه مي‌فرمايند:

قَدْ أَبْصَرَ طَريقَهُ وَسَلَکَ سَبِيلَهُ وَعَرَفَ مَنَارَهُ وَقَطَعَ غِمَارَهُ وَاسْتَمْسَکَ مِنَ الْعُرَيْ بِأَوْثَقِها وَمِنَ اِلْحبَالِ بِأَمْتَنِهَا.

از جمله ويژگي‌هاي بندة سالکْ زينت يافتن به نور بصيرت است، که به مدد آن، آگاهانه و هشيارانه تمام مسير سعادت خويش را مي‌پيمايد. حضرت در اين عبارت از واژة «أبصر» استفاده مي‌کنند که بيانگر نگاهي ژرف و عميق به همة ابعاد و زواياي مسير کمال و سعادت است.

پيش‌تر در راه‌ها و مسير کاروان‌ها بُرج‌هايي مي‌ساختند و شب‌ها بر بالاي آن چراغي مي‌نهادند يا آتش‌ مي‌افروختند تا کاروان‌ها راه را گم نکنند. در زبان عرب به اين بُرج‌ها که بر بلنداي آن آتش روشن مي‌کردند و نيز به فانوس دريايي که علامت و نشانه و وسيلة تشخيص راه در مسير کشتي‌هاست، و به طور کلي به هر نوع نشانه‌اي که براي راهنمايي رهگذران در راه‌ها نصب مي‌شود، «مَنار» مي‌گويند. حضرت در کلام بلند خود مي‌فرمايند بندة محبوب خدا براي گذر از مسير پر پيچ و خم زندگي و نشيب و فراز‌هاي راه و دره‌ها و لغزشگاه‌هاي خطرناکي که پيش روي دارد و براي رسيدن به