رسول خدا(صلى الله عليه وآله) براي معطر ساختن فضاي معنوي خانه و ايجاد محيطي به‌دور از هياهو، براي خلوت با خدا و راز و نياز با او، اصرار مي‌ورزيدند که نمازهاي مستحبي، در خانه و به‌دور از جماعت برگزار شود، و آن‌گاه که مشاهده کردند مردم مي‌خواهند آن نماز‌ها را به امامت ايشان برگزار کنند، آنان را از اين عمل باز داشتند. امام باقر(عليه السلام) در اين‌‌باره فرموده اند:

إِنَّ النَّبِي(صلى الله عليه وآله) كَانَ إِذَا صَلَّىٰ الْعِشَاءَ الْآخِرَةَ انْصَرَفَ إِلَىٰ مَنْزِلِهِ ثُمَّ يَخْرُجُ مِنْ آخِرِ اللَّيْلِ إِلَى الْمَسْجِدِ فَيَقُومُ فَيُصَلِّيٰ فَخَرَجَ فِي أَوَّلِ لَيْلَةٍ مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ لِيُصَلِّيَ كَمَا كَانَ يُصَلِّي فَاصْطَفَّ النَّاسُ خَلْفَهُ فَهَرَبَ مِنْهُمْ إِلَىٰ بَيْتِهِ وَ تَرَكَهُمْ فَفَعَلُوا ذٰلِكَ ثَلَاثَ لَيَالٍ فَقَام(صلى الله عليه وآله) فِي الْيَوْمِ الرابّعِ عَلَىٰ مِنْبَرِهِ فَحَمِدَ اللهَ وَ أَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّ الصَّلَاةَ بِاللَّيْلِ فِي شَهْرِ رَمَضَانَ مِنَ النَّافِلَةِ فِي جَمَاعَةٍ بِدْعَةٌ...؛[١] رسول خدا(صلى الله عليه وآله)، پس از اقامة نماز عشا به منزل خود برمي‌گشتند و سپس در پايان شب به مسجد بازمي‌گشتند و به شب‌زنده‌داري و نماز مشغول مي‌شدند. در آغاز شبي از ماه مبارک رمضان براي انجام نمازهای نافله به مسجد آمدند و مشغول نماز شدند و مردم نيز پشت سر آن حضرت صف کشيدند تا نمازهاي نافلة خود را به جماعت بخوانند. رسول خدا(صلى الله عليه وآله) با مشاهدة آن وضع از جمع آنان گريختند و به خانة خود برگشتند و مردم را ترک گفتند. تا سه شب متوالي مردم همان کار را تکرار کردند (وقتي رسول خد(صلى الله عليه وآله) شبانگاه نمازهاي نافلة خود را در مسجد مي‌خواندند به ايشان اقتدا مي‌کردند). تا اينكه روز چهارم رسول خدا(صلى الله عليه وآله)«اي مردم، با جماعت خواندنِ نافله‌هاي شب، در ماه رمضان، بدعت است».

اما پس از رحلت رسول خدا(صلى الله عليه وآله) در زمان خلافت عمر، نماز تراويح و نافله‌هاي

[١] محمد بن یعقوب كليني، اصول کافی، ج ٤، ص ١٥٤.