بهترین ها و بدترین ها از دیدگاه نهج البلاغه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٢٨ - نمودهاي بدعت در اديان پيشين

پس با توجه به اشاراتي که قرآن دارد، بدعت در احکام الاهي و عقايد پيش از اسلام نيز سابقه داشته است و در حدود چهارده آية قرآن، افتراي مشرکان و اهل کتاب به خداوند و بدعت آنان در احکام مورد نکوهش و سرزنش خداوند قرار گرفته است. در برخي آيات خداوند افترا بستن بر خويش را ظلمي بزرگ و نابخشودني مي‌داند و در نکوهش اين رفتار زشت مي‌فرمايد:

وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرَى عَلَى اللهِ كَذِبًا أَوْ كَذَّبَ بِآيَاتِهِ إِنَّهُ لَا يُفْلِحُ الظَّالِمُونَ؛[١] و چه کسي ستمکارتر است از آنكه بر خدا دروغ بسته [براي او شريک قرار داده] يا آيات او را دروغ انگاشته است؟ همانا ستمکاران رستگار نخواهند شد.

در آية ديگر دربارة تصرف و تحريف در احکام الاهي و بدعت در شريعت مي‌فرمايد:

قُلْ أَرَأَيْتُم مَّا أَنزَلَ اللهُ لَكُم مِّن رِّزْقٍ فَجَعَلْتُم مِّنْهُ حَرَامًا وَحَلَالًا قُلِ ٱللّهُ أَذِنَ لَكُمْ أَمْ عَلَى اللهِ تَفْتَرُونَ؛[٢] بگو: به من خبر دهيد، آنچه از روزي که خدا بر شما فرود آورده [چرا] بخشي از آن را حرام و [بخشي را] حلال گردانيده‌ايد؟ بگو: آيا خدا به شما اجازه داده يا بر خدا دروغ مي‌بنديد؟

همچنين در آية ديگر مي‌فرمايد:

وَلَا تَقُولُواْ لِمَا تَصِفُ أَلْسِنَتُكُمُ الْكَذِبَ هٰـذَا حَلَالٌ وَهٰـذَا حَرَامٌ لِّتَفْتَرُواْ عَلَى اللهِ الْكَذِبَ إِنَّ الَّذِينَ يَفْتَرُونَ عَلَى اللهِ الْكَذِبَ لَا يُفْلِحُونَ؛[٣] و با دروغي که بر زبانتان مي‌رود مگوييد: اين حلال است و آن حرام، تا بر خدا دروغ بنديد. همانا کساني که بر خدا دروغ بندند رستگار نخواهند شد.