بهترین ها و بدترین ها از دیدگاه نهج البلاغه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٤٧ - ضرورت اهتمام به معارف حقيقي دين

سپس حضرت مي‌فرمايند او آنچه شرعاً بدان مکلف نشده و چه‌بسا سودي نيز براي او ندارد، بر خود واجب مي‌داند و به‌جد در پي انجام آن است. مثلاً دانش‌آموز و دانشجو پرسش‌هايي که دانستن پاسخ آنها برايش سودي ندارد مي‌پرسد و خود را به مطالعة کتاب‌هايي سرگرم مي‌کند که هيچ نفع اخروي و مادي‌اي براي او ندارد، اما براي فراگيري اصول اعتقادي، تکاليف، وظايف ديني و انجام تکاليف شرعي، مانند امر به معروف و نهي از منکر و هدايت ديگران، سستي مي‌ورزد؛ گويا اين امور بر او تکليف و واجب نشده‌اند.

ضرورت اهتمام به معارف حقيقي دين

أَيُّهَا النَّاسُ سَيَأْتِي عَلَيْكُمْ زَمَانٌ يُكْفَأُ فِيهِ الْإِسْلَامُ كَمَا يُكْفَأُ الْإِنَاءُ بِمَا فِيهِ.

حضرت مي‌فرمايند زماني فرا مي‌رسد که اسلام محتوا و حقيقت خود را در جامعه از دست مي‌دهد و از آن تنها نام و ظاهري باقي مي‌ماند. ايشان بدين ترتيب هشدار مي‌دهند که مواظب باشيم در پديد آمدن چنين وضع اسفباري دخيل نباشيم. بکوشيم ايمانمان را تقويت کنيم و معارف و عقايد ديني خود را از عالمان راستين و متقي فرا گيريم و در ارتباط با تکاليف و وظايف ديني به هوس و رأي خود عمل نکنيم و در اين‌باره به کساني اعتماد نکنيم که سخنان و رفتارشان عقلاً و شرعاً براي ما حجيت ندارد.

همان‌گونه که بزرگان دين فرموده‌اند، وقتي آيات الاهي تلاوت مي‌شود، بايد خود را مخاطب آنها بدانيم و انذارهاي خداوند و از جمله انذار از عذاب آخرت را متوجه خود ببينيم؛ چنان‌كه اولياي خدا با رعايت اين ادب قرآني، وقتي آيات عذاب الاهي را مي‌خواندند، اشکشان جاري مي‌شد و بدنشان مي‌لرزيد، يا وقتي با آيات رحمت و بشارت به بهشت و نعمت‌هاي آن روبه‌رو مي‌شدند، شادمان مي‌گشتند و خدا را سپاس مي‌گفتند. همچنين وقتي ما با سخنان رسول خدا(صلى الله عليه وآله) و امامان معصوم(عليهم السلام) و از جمله