بهترین ها و بدترین ها از دیدگاه نهج البلاغه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٠٢ - آويختن دوستان خدا به ريسمان سترگ الاهي

     را دوست بدارد و ولايتش را بپذيرد هلاک نمي‌گردد، و کسي که به او کينه ورزد و با او دشمني کند نجات نمي‌يابد.

گرچه ممکن است انسان در موقعيت‌هاي آرام زندگي، به خود و رفتارهاي خوبش اطمينان داشته، خود را به‌دور از انحرافات و لغزش‌ها بيابد، و در نتيجه، خويش را نيازمند وسيلة نجات نبيند، اما واقعيت اين است که انسان همواره در معرض سقوط و لغزش است. او گاهي در مسير تندبادهاي زندگي و در موقعيت‌هاي بحراني همچون کسي است که بين زمين و آسمان‌ رها شده است، يا چون کسي که در ميان امواج سهمگين گرفتار آمده و يا بر لب گودالي از آتش يا دره‌اي عميق قرار گرفته است که اگر دستاويزي نيابد، سقوط مي‌کند و نابود مي‌شود. پس حتماً بايد دستگيره‌اي استوار و ريسماني محکم و ناگسستني در اختيارش قرار گيرد تا خود را از سقوط و هلاکت برهاند. اين دستگيره و ريسمان همان ايمان به خداست که انسان را در حصن مستحکم خويش نگاه مي‌دارد و مانع سقوط او در گرداب انحراف و گناه مي‌شود.

ما بر لب پرتگاه جهنم قرار داريم، و گناه، آستانة سقوط به جهنم است. گناهاني که با زبان، چشم و ديگر اعضا انجام مي‌شوند، موجب سقوط ما به آتش جهنم مي‌گردند و براي رهيدن از دام گناهان و نجات از سقوط بايد دل خويش را به نور ايمان روشن کنيم و با آويختن به اين دستگيرة مستحکم الاهي، زمينة سعادت و نيل به رضوان حق‌تعالي را فراهم آوريم. چنان‌كه کوه‌پيمايان و صخره‌نوردان به وسيلة طناب‌هايي که به کوه و صخره نصب مي‌كنند، مانع سقوط و نابودي خويش مي‌شوند، ما نيز بايد به حبل­المتين الاهي، يعني قرآن، چنگ زنيم و رفتار و باورهاي خويش را به زيور آموزه‌ها و دستورات قرآن بياراييم تا ما را از خطر سقوط در جهنم باز داشته، به ساحل امن و آرامش‌بخش سعادت و صراط مستقيم الاهي رهنمون شود. عمل به قرآن و اعتصام به خداوند پيوسته انسان را از سقوط و تباهي باز مي‌دارد و وي را به راه مستقيم سعادت و نيک‌بختي هدايت مي‌کند: