٣٢٧٠.امام على عليه السلام : بار خدايا! تو را ناگزير ، حجّت هايى در زمينت بايد؛ حجّتى از پىِ حجّتى بر خلقت ، كه آنان را به دين تو رهبرى كنند و دانشِ تو را به ايشان بياموزند تا پيروانِ دوستانت پراكنده نشوند؛ خواه اين حجّت ، آشكار باشد و نافرمان روا ، و خواه پنهان و در انتظار. اگر چه جسمش، در حال آتش بس مردم [با دشمن]، از آنان پنهان باشد ، دانش ديرين و منتشر آنان ، از مردم نهان نيست و آدابشان ، در دل هاى مؤمنانْ پا برجاست و به آنها عمل مى كنند... . بار خدايا! من مى دانم كه بساط علم ، يكپارچه برچيده نمى شود و مايه هاى آن ، از ميان نمى رود و تو زمينت را از حجّتى براى خودت بر خلقت ، خالى نمى گذارى ـ چه حجّتى آشكار اما نافرمان روا و چه ترسان و گم نام ـ تا حجّت تو از بين نرود و دوستانت ـ پس از آن كه هدايتشان فرمودى ـ گم راه نشوند. اما اينان كجايند؟ و چندند؟ آنان به شماره ، كمترين اند و [ليكن] پُر ارج ترين كسان نزد خدايند.

٣٢٧١.امام زين العابدين عليه السلام : از آن گاه كه خداوند آدم عليه السلام را آفريد ، زمين هرگز از حجّت خدا تهى نبوده است ـ خواه آشكار و به نام ، خواه پنهان و در پرده ـ و تا قيام قيامت نيز ، از حجّت خدا تهى نخواهد بود و اگر نه چنين بود ، خدا عبادت نمى شد.