از تأثير لقمه حلال و حرام در صفات اخلاقى انسان غفلت نمى‌شود.
آفرينش دو بعدى انسان‌ در جهان‌بينى اسلامى، انسان مركّب از دو بُعد روح و جسم است و تنها در بدن و خواسته‌هاى بدنى خلاصه نمى‌شود. هر يك از اين دو بعد براى خود نيازها و مقتضياتى دارد. در قرآن كريم آمده است كه خداوند هنگام آفرينش انسان، از روح خود در وجود او دميده است:
«و اذْ قالَ رَبُّكَ لِلْمَلائِكَةِ انّى‌ خالِقٌ بَشَراً مِنْ صَلْصالٍ مِنْ حَمأٍ مَسْنُونٍ فَاذا سَوَّيْتُهُ وَ نَفَخْتُ فيه مِنْ رُوحى‌ فَقَعُوا لَه ساجِدينَ» «١» و [اى پيامبر، به‌ياد آور] آن هنگام را كه خداوندگارت به فرشتگان فرمود: به‌راستى من بشرى از گِل خشك شده از لجن سرشته و صيقل يافته مى‌آفرينم. پس آن‌گاه كه او را پرداختم و از روح خود در او دميدم برايش به سجده بيفتيد.
از آيه مزبور، اين نكته به‌دست مى‌آيد كه انسان صرفاً يك موجود مادى محض نيست، بلكه عنصرى الهى در وجود او تعبيه شده و آدمى بايد كمال نهايى خود را در قرب به خدا و تخلّق به اخلاق الهى جست و جو كند.
. روح مجرّد شكى نيست كه آدمى مرگ و حياتش با يكديگر متفاوت است و در هنگام مرگ، عنصرى را ازدست مى‌دهد. اين عنصر همان روح مجرّد است كه از بدن مفارقت مى‌كند، ولى در عين حال، مستقلًا به بقاى خود