ادوار فقه ( فارسي ) - شهابی، محمود - الصفحة ٦٤ - ٣ - اشيائي از احكام حج و توابع آن - مبني بر ده آيه

برد و رجزهايى خواند . سال ديگر بعنوان حاجّ به مكه عازم شد و تقليد « هدى » كرد پيغمبر ( صلَّى الله عليه و آله و سلَّم ) چون شنيد خواست كس براى او بفرستد آيه نازل شد و * ( وَلَا آمِّينَ الْبَيْتَ ) * كه بمعنى قصد كنندگان خانه است براى حكم اين موضوع صدور يافت در اين كه اين حكم نسخ شده يا نه اختلافست و به استناد رواياتى از ائمهء شيعه عليهم السلام قول بعدم نسخ تقويت شده است .
٦ - آيهء ٣٠ ، از سورهء حج * ( ذلِكَ وَمَنْ يُعَظِّمْ حُرُماتِ الله فَهُوَ خَيْرٌ لَه عِنْدَ رَبِّه وَأُحِلَّتْ لَكُمُ الأَنْعامُ إِلَّا ما يُتْلى عَلَيْكُمْ فَاجْتَنِبُوا - الرِّجْسَ مِنَ الأَوْثانِ وَاجْتَنِبُوا قَوْلَ الزُّورِ ) * .
از فوائد سه گانه مذكوره در اينجا ، حلال بودن انعام است ( غير آن چه حرمتش در سورهء مائده گفته شده از قبيل ميته . . ) در حال احرام چه حكم آنها غير حكم صيد است .
گفته‌اند در جاهليت بدين عبارت تلبيه مىگفته‌اند « لبّيك لا شريك لك ، الَّا شريك ، هو لك ، تملكه و ما ملك » به قولى مراد از « قول زور » كه در آيهء شريفه اجتناب از آن واجب شده همين است و به قولى ديگر مطلق دروغ گفتن و بهتان زدن است . اقوالى ديگر هم در معنى آن نقل شده است .
٧ - آيهء ٢٥ ، از سورهء حج * ( إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَيَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ الله وَالْمَسْجِدِ الْحَرامِ الَّذِي جَعَلْناه لِلنَّاسِ سَواءً الْعاكِفُ فِيه وَالْبادِ وَمَنْ يُرِدْ فِيه بِإِلْحادٍ بِظُلْمٍ نُذِقْه مِنْ عَذابٍ أَلِيمٍ ) * .
يكى از سه مسألهء مربوط به اين آيه تعيين معنى مراد از « مسجد الحرام » مىباشد كه