ادوار فقه ( فارسي ) - شهابی، محمود - الصفحة ٢٦٣ - ٤ - يادآوري چند مطلب الف - مجموع كتابهاي فقهي و مجموع آيات آن كتب

بهر حال بشارت « عقبى الدار » و انذار به استحقاق « لعنت و سوء دار » بنحو شدت و تأكيد بر وجوب مذكورات در آيه نخست و حرمت مذكورات در آيهء دوم دلالت دارد .
٧ - آياتى بمفاد آيهء ١٦٤ از سورهء ٢ ( بقره ) * ( إِنَّما يَأْمُرُكُمْ بِالسُّوءِ وَالْفَحْشاءِ وَأَنْ تَقُولُوا عَلَى الله ما لا تَعْلَمُونَ ) * .
اين آيه چنان كه بر حرام بودن « سوء » و « فحشاء » دلالت دارد بر گفتن چيزهايى كه انسان نداند و به خدا نسبت دهد نيز دلالت دارد زيرا بهر سه امر ، شيطان فرمان مىدهد و پيروى او هلاكت و شقاوت را موجب مىگردد .
ابو الفتوح چنين آورده است « مىفرمايد شما را ، يعنى شيطان ، بالسوء اى بالإثم . و اصل « سوء » هر چه دژم بكند كسى را . يقال : ساءه يسوؤه سوءا و مساءة اذا احزنه . . و الفحشاء قيل هو الزنا . . و اين قول سدّى است و گفته‌اند : هر معصيت كه عظيم و فاحش باشد آن فحشا است و گفته‌اند : سوء آن گناهست كه از او حد واجب نيايد و « فحشا » آنست كه به دو حد واجب باشد . و روا بود كه مصدر بود كالباساء و البلواء و گفته‌اند بر وزن « فعلا » يست كه آن را « افعل » نيست كالعدواء و الخنساء . .
* ( وَأَنْ تَقُولُوا عَلَى الله ما لا تَعْلَمُونَ ) * و آن كه بر خداى آن گويى كه ندانى از دعوى باطل در تحريم حرث و انعام و بحيره و سائبه . . » .
مقدس اردبيلى پس از ذكر دومين آيه در كتاب « مطاعم و مشارب » ، كه بر « اصالت اباحهء امور نافعهء غير ضاره » دلالت دارد ( آيهء * ( يا أَيُّهَا النَّاسُ كُلُوا مِمَّا فِي الأَرْضِ حَلالًا طَيِّباً وَلا تَتَّبِعُوا خُطُواتِ الشَّيْطانِ إِنَّه لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ ) * ) چنين گفته است « و اما دنبالهء آيه كه * ( إِنَّما يَأْمُرُكُمْ بِالسُّوءِ وَالْفَحْشاءِ . . ) * الآيه باشد ظاهر اينست كه در مقام بيان دشمنى شيطانست