ادوار فقه ( فارسي ) - شهابی، محمود - الصفحة ١٠١ - ٢ - اشيائي كه تكسب به آنها حرام است - مبني بر شش آيه

از اين آيه نيز چون محصول بوستانها و محصول دشتها ( دانه هاى قابل درو مانند گندم و جو و برنج ) و محصول درختهاى بلند يا باردار خرما ، كه همه به واسطهء آب پر منفعت ( مبارك ) آسمانى روياندهء الهى بوده ، رزق بندگان قرار داده شده استفاده گرديده كه همهء اين اشياء به همهء وجوه انتفاع جز در موردى كه نهى و منعى وارد شده باشد بر همهء عباد مباح است .
٦ - آيهء ١٥ ، از سورهء ملك * ( هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الأَرْضَ ذَلُولًا فَامْشُوا فِي مَناكِبِها وَكُلُوا مِنْ رِزْقِه وَإِلَيْه النُّشُورُ ) * .
بدين آيه استدلال شده بر جواز طلب رزق و كوشش در راه تحصيل معاش .
گفته‌اند پس از نزول آيهء * ( وَمَنْ يَتَّقِ الله يَجْعَلْ لَه مَخْرَجاً وَيَرْزُقْه مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ . . ) * الآيه مردانى از اصحاب به خانه نشستند و به عبادت پرداختند چون خبر به پيغمبر ( صلَّى الله عليه و آله و سلَّم ) رسيد ايشان را نكوهش كرد و گفت « انّي لأبغض الرّجل فاغرا فاه إلى ربّه يقول « اللهمّ ارزقنى » و يترك الطَّلب » و باز از پيغمبر ( صلَّى الله عليه و آله و سلَّم ) روايت شده « الكادّ على عياله كالمجاهد فى سبيل الله » .
قسم دوم اين قسم براى بحث از اشيائى كه تكسب به آنها حرام است عنوان گرديده و شش آيه در ذيل آن مورد استناد و استفاده شده است :
١ - آيهء ٥٥ ، از سورهء يوسف * ( قالَ اجْعَلْنِي عَلى خَزائِنِ الأَرْضِ إِنِّي حَفِيظٌ عَلِيمٌ ) * .