منطق دانشنامه علائى - ابن سينا - الصفحة ١٥ - باز نمودن كلى ذاتى و عرضى

و [١] سوم- آن كه: بدانى كه هيچ چيز آن‌ [٢] جزوى را آن معنى نداده بود، بلكه او را آن‌ [٣] از خود بود. چنان كه بدرست بدانى كه هيچ چيز مردم را حيوان نكرد [٤]، و چهار را شمار نكرد، و الّا اگر آن چيز نبودى‌ [٥]، مردم بودى نا [٦] حيوان، و هم چنان چهار بودى نا [٧] شمار، و اين محال بود.

و معنى گفتار ما كه چيزى‌ [٨] چيزى را چنين كرد، آن بود- كه: آن چيز بخودى خود چنين نبود، و ليكن از بيرون او را چيزى‌ [٩] چنين كرد، و اگر نشايد- كه چيز [١٠] خود جز چنين بود [١١]، پس چيزى او را چنين نكرده بود [١٢].

آرى آن چيز كه مردم را بكرد، حيوان را بكرد؛ و ليكن مردم را

[١] - بى: و- ه- ط- كب- ن.

[٢] - بى: آن- ن،- چيز مر آن- كب- د.

[٣] - بى: آن- آ- ه- ط،- آن معنى- ن.

[٤] - نكرده- ن.

[٥] - بى: و- د،- نكرده و اگر روا بودى كه مردم را حيوان نه از خود بودى و همچنين چهار را شمار نه از خود بودى روا بودى كه- ن.

[٦] - نه- م- ك- كب- ن.

[٧] - نه- م- ك- كب- ن.

[٨] - بى: چيزى- ط- ه- آ،- اين گفتار ما كه- ن،- گفتار چيزى- د.

[٩] - چيزى ديگر او را- د،- او را چيزى ديگر- ن.

[١٠] - چيزى- م- ك- ن- كب،- جز- د.

[١١] - نبود- د.

[١٢] - باشد- ن.