تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٨٧ - با خدا

مى‌شد. ما خدا را در دل مى‌خوانديم كه اى پروردگار ما رنج ما به پايان بر، كه اگر چنين كنى ما سپاسگزار درگاه تو خواهيم بود. از گناهان توبه مى‌كنيم، به مردم ستم نمى‌كنيم و دارايى خود را در راه تو انفاق مى‌كنيم. اى پروردگار، اى آفريدگار، اى خدا. در آن هنگام احساس مى‌كرديم كه بندگانى ضعيف هستيم و خود مالك چيزى نيستيم خداى/ ٩٤ نيرومند و مهربان مالك هر چيزى است.

البته اين داستان عينا براى من اتفاق نيفتاده بود ولى به صورتهاى مختلف براى هر يك از ما اتفاق خواهد افتاد. ولى چه زود فراموشش مى‌كنيم. خداى تعالى در اين آيه آن را همواره فراياد ما مى‌دارد.

قُلْ مَنْ يُنَجِّيكُمْ مِنْ ظُلُماتِ الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ بگو: چه كسى شما را از وحشتهاى خشكى و دريا مى‌رهاند؟» آن گاه كه زورق ماهيگيرى در كام امواج جاى مى‌گيرد و صيادان را جز به خداى اميدى نيست.

تَدْعُونَهُ تَضَرُّعاً وَ خُفْيَةً او را به زارى در نهان مى‌خوانيد.» و چون سختى به غايت رسد و مصيبت به حد نهايت به درگاه پروردگارمان مى‌ناليم.

لَئِنْ أَنْجانا مِنْ هذِهِ لَنَكُونَنَّ مِنَ الشَّاكِرِينَ‌ كه اگر از اين مهلكه ما را برهاند ما نيز از سپاسگزاران خواهيم بود.» [٦٤] قُلِ اللَّهُ يُنَجِّيكُمْ مِنْها وَ مِنْ كُلِّ كَرْبٍ ثُمَّ أَنْتُمْ تُشْرِكُونَ‌ بگو

خداست كه شما را از آن مهلكه و از هر اندوهى مى‌رهاند، باز هم بدو شرك مى‌آوريد.» كارمان به جايى مى‌رسد كه حاضريم رهايى خود را از ورطه مهالك به تصادف و اتفاق نسبت دهيم و به خدا نسبت ندهيم. بسا از امدادگران سپاس مى‌گوييم و از بيمارستان و پرستاران حتى از چاقوى جراح و لب به شكر خدا نمى‌گشاييم، خدايى كه نجات دهنده حقيقى است، خدايى كه به هنگام شدت مصيبت و اندوه بدو توسل جسته بوديم.