تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٣ - سنت عذاب

اين هنگام.

لَقالَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ هذا إِلَّا سِحْرٌ مُبِينٌ‌ باز هم كافران مى‌گفتند اين جز جادويى آشكار نيست.» چگونه مى‌توان كسى را كه معجزه را با سحر در مى‌آميزد قانع كرد؟ آيا به معجزه‌اى قوى‌تر و بزرگتر؟ اگر چنين شود خواهد گفت كه اين جادويى بزرگتر است.

قانع ساختن چنين كسى دشوارتر از قانع كردن كسى است كه در ذهن خود دو امر متناقض را در يك جا گرد مى‌آورد. مانند جاهل مردى كه مى‌پندارد ممكن است شخصى در يك زمان در دو مكان جاى داشته باشد. آرى، چنين كسى را اگر تعليم دهند ممكن است از عقيده خويش دست بكشد ولى آن ديگر مصمم است كه هرگز قانع نشود و در برابر هيچ برهانى سر فرود نياورد. پس هم چنان در ضلال خود باقى خواهد ماند.

[٨] اين طايفه همواره معجزات تازه‌ترى طلب مى‌كنند تا خود را از زير بار پذيرفتن حق به يك سو كنند. از اين رو

وَ قالُوا لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَيْهِ مَلَكٌ‌ گفتند: چرا فرشته‌اى بر او نازل نشده است.» اين فرشته بايد از آسمان نازل شود و ما آن را به چشم خود ببينيم تا تصديقش كنيم ولى هر گاه اين فرشته نازل شود آيا تصديقش خواهند كرد يا خواهند گفت: اين هم يك جادوى ديگر.

خداوند را سنتها و نظاماتى در عالم وجود است كه امور عالم بر مقتضاى آنها مى‌چرخد و اين سنتها و نظامات به ميل دل اين و آن دگرگون نمى‌شوند يا نقض نمى‌گردند.

/ ٢٣ يكى از اين سنتها اين است كه خداوند مقرر كرده كه ملائكه بر زمين نيايند مگر در روز قيامت. روزى كه عمل و جزاى عمل هر كس سنجيده و معين مى‌گردد. در اين روز فرشتگان آشكار مى‌شوند تا مردم را در برابر اعمالشان كيفر