تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٨٣ - نشانههاى قدرت خدا

مقرر كرده.

وَ يُرْسِلُ عَلَيْكُمْ حَفَظَةً و نگهبانانى بر شما مى‌گمارد.» قشرى كه فضا را احاطه كرده تا اشعه كيهانى بر ما نتابد و كوه‌هايى كه بر روى زمين آفريده تا زمين را از لرزش باز دارند و درياهاى پهناورى كه گازهاى موذى را جذب مى‌كنند همه رسولان پروردگارند، براى حفاظت بندگانش. غده‌هايى كه در جسم بشر هستند و سبب توازن آن مى‌شوند و مواد را در بدن توزيع مى‌كنند و مدافعانى كه در درون جسم آدمى به كار مشغولند چون گلبولهاى سفيد و صدها دستگاه دقيق ديگر كه در سلامت جسم انسان به كار گرفته مى‌شوند، همه و همه نگهبانان خدايى هستند.

ولى حفاظت و مواظبت از انسان به اين امور كه برشمرديم منحصر نيست.

هزارها حادثه است كه زندگى انسان را به خطر مى‌اندازند كه حتى يكى از آنها كافى است كه به حيات او پايان دهند. گاه انسان از بلندى مى‌افتد يا در راه پايش ليز مى‌خورد، و بر زمين مى‌غلطد، يا ناگهان سنگى سرگردان به شقيقه‌اش مى‌خورد، گاه اتوموبيلش از روى برف سر مى‌خورد و به راست يا چپ منحرف مى‌شود تا به اتوموبيل ديگرى بزند و گاه نزديك است كه به كوه بخورد يا در دره‌اى ژرف سرنگون شود، در همه اين حوادث احتمال هلاكت هست ولى خدايى هست كه تو را در پناه لطف خود دارد و از هلاكت مى‌رهاندت. آرى، نگهبانانى از سوى خداوند گرداگرد تو را گرفته‌اند و نجاتت مى‌دهند و از مرگت مى‌رهانند ولى تا كى؟

تا آن زمان كه پيمانه عمرت لبريز شده باشد، و چون لبريز شد آن گاه آن نگهبانان خود جانت را مى‌ستانند.

حَتَّى إِذا جاءَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ تَوَفَّتْهُ رُسُلُنا وَ هُمْ لا يُفَرِّطُونَ‌ تا چون يكى از شما را مرگ فرا رسد فرستادگان ما بى‌هيچ كوتاهى و شكستى جان او بگيرند.»/ ٩٠ سؤالى كه به ذهن مى‌آيد اين است كه آيا آن نگهبانان خطا نمى‌كنند؟ و در كار خود ابراز قصور و شكست نمى‌كنند؟ آيا چنان نيست كه جان كسى را پيش از