تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٦٥ - اسباب هدايت

/ ٦٩

آيا نابينا و بينا برابرند

رهنمودهايى از آيات

خداى سبحان حيات را بيافريد و در آن تاريكى و روشنايى و عذاب و آمرزش و بدبختى و آسودگى نهاد و بشر را مشعل عقل ارزانى داشت تا به راه روشنايى و آمرزش و آسودگى قدم گذارد. خداوند مى‌توانست نعمت عقل از آدمى بستاند و او را در عرصه حيات سرگشته دارد، هم چنان كه مى‌توانست بر او عذاب بچشاند بى آن كه او را امكان دفاع دهد.

ولى خداوند به سبب رحمت واسعه خود به نعمت عقل بسنده نكرد، بلكه پيامبران بشارت دهنده و بيم دهنده را نيز بفرستاد و وعده داد كه هر كه ايمان آورد، از مصيبتهاى زندگى در امان است و هر كه ايمان نياورد، عذاب خدا به او خواهد رسيد و روح او را از الم و وحشت خواهد انباشت.

در اينجا وظايف پيامبران به پايان مى‌رسد. زيرا آنان نيامده‌اند كه از مردم تعهد بستانند، يا آنها را به زور به پيروى حق وادارند، يا درهاى خير به رويشان بگشايند، بلكه آمده‌اند تا بشر را بصيرت سالم دهند و ياريش كنند تا چهره حقايق را بهتر بنگرد. و از آن پس هر كس مسئول خود است. رابطه اين بحث با بحث گذشته از اين قرار است كه تضرع به درگاه خداوند ويژه زمان نزول مصيبت نيست،/ ٧٠ بلكه ما در هر حال و در هر زمان بايد به درگاه خداوند تضرع كنيم.

شرح آيات

اسباب هدايت‌

[٤٦] دو شرط اساسى لازم است تا به هدف خود دست يابيم. حال هر