تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤١٧ - تبلور گوهر ذات انسان

رسالت شخصيت بشر را صيقل مى‌دهد و نيروهاى او را برمى‌انگيزد و او را براى تحمل مشكلات و تعهّد مسئوليتهايش آماده مى‌سازد. تو نمى‌توانى پيش از آن كه چيزى از خود و قدرت فداكارى و ايثار خود، به دين ارزانى دارى چيزى از او بستانى. پس بايد قدرت و توان و عزم و اراده‌اى توانا براى پيروى از راهها و روشهاى او داشته باشى.

هنگامى كه در آهنگ و اراده درمى‌مانى و مى‌ترسى كه مبادا شيطان در تو نفوذ كند و نگذارد آن چنان كه مى‌خواهى تصميم بگيرى بايد به كتاب خدا باز گردى و در آيات آن تدبر كنى و تعاليم آن را به كار بندى تا از خداى بترسى و به مسئوليت خويش عمل كنى و به سلاح تقوى مسلّح گردى.

وَ اذْكُرُوا ما فِيهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ‌- و هر چه را در آن آمده است به ياد داريد، باشد كه پرهيزگار شويد.» پيرامون اين آيه يك سخن براى ما باقى مانده و آن اين كه: همه مردم بويژه مكتبيان ايشان را خداوند مى‌آزمايد چنان كه بنى اسراييل را آزمود و آنها را گرفتار سختى و شدّت كرد تا مسئوليت را بر دوش گرفتند و دين را با زور فرا ستاندند.

ضرورة نبايد يك كپر هميشه بخشى از كوهستان باشد، زيرا ممكن است گاهى كابوس نظامى ستم پيشه باشد يا فقرى جانگير و مرضى دير پاى، و گاهى ممكن است رسولى كه ضرورت التزام به دين او را وادارد زور در پيش گيرد، خود يكى از دعوتگرانى باشد كه پا به صحنه نهاده، يا حتّى مؤمنى كه آيات كتاب را در اين لحظات به ياد مى‌آورد، و از آن جمله است اين آيه كه با شيوه‌هاى گوناگون با هر زمان و مكانى همسازى دارد.

تبلور گوهر ذات انسان‌

[١٧٢] دانه‌اى را در زير خاك و گل و كود مخفى مى‌كنيم ولى آن دانه به فعاليت خويش ادامه مى‌دهد و سر از خاك برمى‌كند و چهره به نور مى‌نماياند و زندگى و قدرت و امكان خويش را آشكار مى‌سازد و ثمره مى‌دهد. چنين است هر