تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٨٢ - انجام زمينه عملى

وَ إِنْ يَرَوْا كُلَّ آيَةٍ لا يُؤْمِنُوا بِها- چنان كه هر آيتى را كه بينند به آن ايمان نياورند.» «آيه» در اين عبارت مراد آيات تكوينى است چون معجزه‌ها و سير تاريخ و تحولاتى كه بيان كننده حقايق است. همچنين قلب متكبر در جستجوى حقيقت نيست از اين رو نه به حقايق توجه دارد و نه به آن ايمان دارد، مگر اين كه آن را به چشم خود بنگرد. به همين گونه در پى يافتن راههاى درست نيست زيرا خود با ميل و اراده خود از آن منحرف شده است.

وَ إِنْ يَرَوْا سَبِيلَ الرُّشْدِ لا يَتَّخِذُوهُ سَبِيلًا وَ إِنْ يَرَوْا سَبِيلَ الغَيِّ يَتَّخِذُوهُ سَبِيلًا- اگر طريق هدايت بينند از آن نروند و اگر طريق گمراهى بينند از آن بروند.» زيرا اينان خود منحرف‌اند و خواهان هر انحراف هستند.

ذلِكَ بِأَنَّهُمْ كَذَّبُوا بِآياتِنا وَ كانُوا عَنْها غافِلِينَ‌- زيرا اينان آيات را دروغ انگاشتند و از آن غفلت ورزيدند.» تكذيب آيات سبب شد كه از حقايق رويگردان شوند و از اهميت آيات تشريعى غافل مانند. بشر در آغاز كه منحرف مى‌شود به سبب اشتباه اوست در درك حقيقت ولى بعدها كه به سوى كفر و انكار مى‌گرايد عملش يك عمل اختيارى است.

انجام زمينه عملى‌

[١٤٧] عاقبت كسانى كه از نظر فكرى خودسرى و تكبر مى‌كنند اين است كه به حقيقت راه نمى‌يابند نه از طريق رسالات الهى و نه از طريق تدبر در واقعيات اعمال نيك آنان به سبب اعمال ناپسندشان كه در واقع استراتژى اصلى آنهاست از ميان مى‌رود.

/ ٤٤٦ وَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا وَ لِقاءِ الْآخِرَةِ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ‌- اعمال آنان كه آيات ما و ديدار قيامت را دروغ انگاشتند، ناچيز شد.»