تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٠ - انگيزههاى ايمان

دوست بداريم تا ما را دوست داشته باشد. آيا نه چنين است كه خداوند رازق ماست و در برابر روزيى كه به ما عنايت مى‌كند چيزى از ما نمى‌ستاند و از ما نمى‌خواهد كه اطعامش كنيم بلكه اوست كه ما را اطعام مى‌كند، در اين حال اين سؤال برايت پيش مى‌آيد

قُلْ أَ غَيْرَ اللَّهِ أَتَّخِذُ وَلِيًّا فاطِرِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ هُوَ يُطْعِمُ وَ لا يُطْعَمُ‌ بگو آيا جز خدا را به دوستى گيريم كه آفريننده آسمانها و زمين است؟

مى‌خوراند و به طعامش نياز نيست؟» جواب را در نهايت سادگى بشنو

/ ٣٠ قُلْ إِنِّي أُمِرْتُ أَنْ أَكُونَ أَوَّلَ مَنْ أَسْلَمَ وَ لا تَكُونَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِينَ‌ بگو: هر آينه من مأمور شده‌ام كه نخستين كسى باشم كه تسليم امر خدا شده باشم، پس از مشركان مباش.» نفس تو به تو مى‌گويد و همه حقايق زندگى به تو مى‌گويند: نه براى تو هيچ چيز برتر از اين نيست كه در برابر خدا خاضع باشى و نه در برابر هيچ كس ديگر.

[١٥] فردا كه خداوند بندگان گنهكارش را جزا دهد چگونه ما را از كيفر عادلانه او رهايى است، در حالى كه او صاحب قوتى است كه آسمانها و زمين مسخر فرمان اويند؟

قُلْ إِنِّي أَخافُ إِنْ عَصَيْتُ رَبِّي عَذابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ‌ بگو: از عذاب آن روز بزرگ مى‌ترسم، اگر از پروردگارم فرمان نبرم.» [١٦] رحمت او كه در دنيا شامل ما مى‌شود و آثار آن در همه مظاهر حيات آشكار است چرا بايد كارى كنيم كه در آخرت به عذاب تبديل شود. اگر چنين كنيم آيا اين ديوانگى نيست.

مَنْ يُصْرَفْ عَنْهُ يَوْمَئِذٍ فَقَدْ رَحِمَهُ‌ در آن روز عذاب را از هر كه بگرداند مورد رحمت خدا واقع شده است.» بر او رحمت مى‌آورد زيرا او را به حق راه نموده است و او را ملزم كرده كه به توحيد و تقوى روى آورد. بر او رحمت مى‌آورد زيرا گناهان كوچك او را