تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٧٧ - عاقبت ايمان آورندگان

است. اين گونه صفات در آخرت به شكل مؤانست و صفاى ميان دلهاى مؤمنان منعكس خواهند شد.

وَ نَزَعْنا ما فِي صُدُورِهِمْ مِنْ غِلٍّ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهِمُ الْأَنْهارُ و هر گونه كينه‌اى را از دلشان برمى‌كنيم. نهرها در زير پايشان جارى است.» خشنودى از نعمتهاى خداوندى در بهشت براى مؤمنان است. اينان در جهان فانى هم چنان كه به قسمت خداوند راضى بوده‌اند و تسليم امر پروردگار خود، در آخرت هم خشنودند زيرا عاقبت عمل صالح خويش را مى‌بينند.

/ ٣٢٠ وَ قالُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي هَدانا لِهذا وَ ما كُنَّا لِنَهْتَدِيَ لَوْ لا أَنْ هَدانَا اللَّهُ‌- گويند سپاس خدايى را كه ما را بدين راه رهبرى كرده و اگر ما را رهبرى نكرده بود، راه خويش نمى‌يافتيم.» اين نعمت بزرگ خداوند است كه فرد به خودى خود بر آن دست نخواهد يافت، بلكه خداست كه او را در اين راه مدد مى‌رساند. از اين رو مستوجب سپاس بيشترى است و شكر و ثناى افزونتر.

لَقَدْ جاءَتْ رُسُلُ رَبِّنا بِالْحَقِ‌- رسولان پروردگار ما به حق آمدند.» آنان در دنيا به اين حق ايمانى غيبى دارند، زيرا آن را به چشم يقين در برابر خود مى‌نگرند، همانطور كه مؤمنان پروردگارشان را سپاس مى‌گويند، خداوند نيز آنان را سپاس مى‌گويد و آگاهشان مى‌سازد كه اين فضل عظيم و فيض بزرگ را به سبب اعمالشان حاصل كرده‌اند. از اين رو از نعمتى كه دارند بيشتر احساس خشنودى مى‌نمايند. زيرا فرق است ميان نعمتى كه آن را به صورت صدقه حاصل كرده باشيم يا در اثر جهد و كوشش خود به دست آورده باشيم.

وَ نُودُوا أَنْ تِلْكُمُ الْجَنَّةُ أُورِثْتُمُوها بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ‌- آن گاه ايشان را ندا دهند كه به پاداش كارهايى كه كرده‌ايد اين بهشت را به شما داده‌اند.» آرى، اين بهشت پهناور فراخ نعمت پاداش اعمال صالحه شماست و از همان اعمال است كه چنين ميراث كرامند گرانبهايى به شما رسيده است.