تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٥٠ - رهنمودهايى از آيات

/ ١٦٨

پيروى از اكثريت گمراه‌

رهنمودهايى از آيات

در دروس پيشين سخن قرآن حكيم از القائات شيطانى بود در اين آيات از وحى الهى صحبت مى‌شود كه اتخاذ جز آن جايز نيست، زيرا در كتاب خدا به طور تفصيل و وضوح از هر مقوله سخن رفته و ما را به كتابى جز آن نياز نيست، و مؤمنان در آن ترديد روا نمى‌دارند و جزء جزء آن ثقه و اعتماد و اطمينان است. قرآن بيانگر حق و عدالت است و افزون بر آن كتابى است دايم و جاويد و با تطورات زمان و مكان در آن تغيير و تبديل پديد نمى‌آيد. زيرا كسى كه اين كتاب را وضع كرده همان كسى است كه سنن حيات را هم وضع كرده. اوست خداوندى شنوا و دانا و علم او تازه و هم قديم است.

در مقابل دين حق چيزى جز گفته‌ها و نوشته‌هايى سراسر گمان و خيال، پوچ و بى‌معنى نمى‌يابيم كه حتى گويندگان آنان خود نيز نمى‌توانند به آنها يقين كنند و به صحت آنها ايمان بياورند.

خداى سبحان راه و روش گمراهان را مى‌شناسد و راه و روش هدايت شدگان را نيز مى‌داند. زيرا راه از آن خداست و مقياس در ضلالت و يا هدايت حقيقت است و خدا از هر كس ديگر به اين حقيقت آگاهتر است. و سزاوارتر آن است كه از او بخوانيم تا راه هدايت ما به ما بنمايد راهى كه بهترين و راست‌ترين راههاست و ما را به خداى سبحان مى‌رساند.

/ ١٦٩ بشر عادة در جستجوى حق است ولى گاه آن را به دست نمى‌آورد، زيرا مردم درباره حق اختلاف دارند و نمى‌توان كلام بعضى را مقياس و ميزان شناخت و