تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٠٧ - مسئوليت هدايت

اطاعت كنند عقوبت مى‌شوند، و عقاب خداوندى از هر عقاب و شكنجه‌اى كه انسان از آن هراس داشته باشد هم بقايش بيشتر است و هم درد و رنج آن بيشتر است. پس بايد كه از خداى يكتا ترسيد نه از آن بتان بى‌علم و بى‌اراده.

امن و آرامش از آن كسى است كه خداى يكتا از او راضى باشد و ايمان خود به شرك نيالوده باشد. آن كس كه چنين باشد به راه سلامت قدم نهاده ولى فهم اين حقيقت در وسع بشر نيست و خداست كه هر كه را كه خواهد اين راه در اندازد تا به درجتى عالى فرا رود. و او اين كار نكند جز بر حسب علمى/ ١١٨ كه به هر شخص دارد و حكمت بالغه‌اش اقتضا مى‌كند.

شرح آيات

مسئوليت هدايت‌

[٨٠] چون به آستان ايمان رسيدى بايد به عرصه رسالت كوچ كنى زيرا تا دلت به نور ايمان فروغ گرفت خود را در مقابل مسئوليتى مى‌يابى و آن تابانيدن فروغ ايمان است به دلهاى ديگران و تو را چاره‌اى از اين نيست. زيرا ميان اين دو همواره كشاكش و مجادله است. اگر براى هدايت مردم قدم پيش ننهادى ديگران بر تو هجوم مى‌آورند تا گمراهت كنند و از اينجاست كه مبارزه آغاز مى‌شود، و به همين منظور خداى تعالى مى‌فرمايد كه چون ابراهيم به مرحله كامله توحيد رسيد، توحيدى خالى از هر گونه شايبه شرك، وَ حاجَّهُ قَوْمُهُ‌ قومش به ستيزه برخاستند.» معلومى مى‌شود كه از او پرسيدند

اولا: خداى يكتا كجاست؟ چگونه به او ايمان آوردى؟ به چه دليل؟ تا مگر او را در ايمان به ترديد كشانند و او به سادگى پاسخشان مى‌دهد

شما خدا را نمى‌شناسيد. چنين نيست؟ اما من مى‌شناسمش زيرا او مرا به خود راه نموده است. آن كه نمى‌شناسد و نمى‌داند نمى‌تواند با آن كه مى‌شناسد و مى‌داند به داورى نشيند. زيرا آن يك عالم است و اين يك جاهل. آن يك هدايت‌