برخى گفته اند چاپ ۱۳۲۳ق استحسانى بوده و مبتنى بر سليقه و ذوق مصحح است . نيز تصريح كرده اند كه در اين چاپ نسخه دستنوشته مبناى كار نبوده است . امّا محمد قزوينى (درگذشت ۱۳۲۸) در خاتمة الطّبع فصلى را به نسخه شناسى اين چاپ اختصاص داده و نوشته است :
نسخه خطى تفسير شيخ جليل ابوالفتوح رازى كه طبع حاضر از روى آن بعمل آمده نسخه ايست از نسخ كتابخانه سلطنتى طهران در چهار مجلد. [١]
نسخه ديگر اين تصحيح ، دستنوشته هايى در كتابخانه آستان قدس رضوى است كه قزوينى به تفصيل ويژگيهاى آنها را آورده است. گزارش شعرانى از نسخه شناسى چاپ ۱۳۲۳ق اينگونه است :
مرحوم قزوينى در خاتمه طبع اول تفسير گويد در كتابخانه آستانه مقدس حضرت رضا عليه السلام نسخه تفسير كاملى است در دو مجلد بخط دو كاتب و هر دو بخط نستعليق خوش در سال ۹۴۷ و ۹۴۹ نوشته شده جلد اول كه در سال ۹۴۹ بانجام رسيده است تا آخر سوره توبه است و جلد دوم در ۹۴۷ از سوره يونس تا آخر قرآن . و نسخه كتابخانه سلطنتى از روى اين دو جلد نوشته شده است در سال ۱۳۰۷ و ۱۳۰۹ و در چهار مجلد تجليد شده و چاپ اول از روى آن به طبع رسيده است.
و در كتابخانه آستانه قدس چند نسخه ديگر ناقص هست كه دو نسخه آن بسيار قديم است يكى از اواسط سوره احزاب تا آخر سوره فتح كه تاريخ كتابت آن روز يكشنبه پنجم ربيع الأوّل ۵۵۶ است بقلم حيدر بن محمد بن اسماعيل بن سليمان بن ابراهيم الاردلانى النيشابورى.
و نسخه ديگر از اوايل سوره مزمل است تا آخر قرآن و تاريخ كتابت آن روز يكشنبه بيست و چهارم جمادى الاخرة سال ۵۵۷ است بقلم ابوزيد بن بندار بن محمد بن حسين بن حسن بن محمد بن يونس براوستانى مقيم سببده من نسابوبه و دو كلمه آخر را بى نقطه نوشته اند.