اسناد مجلس شوراى اسلامى ، ۱۳۷۷.
صفحات ۱۱۰ تا ۱۱۱ اين چاپ درباره وطن ابوالفتوح يعنى رى مى باشد كه چنين است :
رَى (به فتح راء) : شهرى است مشهور به عراج عجم ، آن را «شيخ البلاد» خوانند و نسبت به آن رازى باشد برخلاف قياس . و حمداللّه مستوفى گفته كه نخست شيث آن را بنا نهاد و به عهد چنگيز خان خراب شد و شاه طهماسب به عهد خويش طهران را كه قريه اى از آن بود آباد ساخت و اكنون شهرى معمور است. [١]
مهمترين مطلبى كه در نسخه خطى شاهد صادق آمده ، تاريخ وفات ابوالفتوح است كه نوشته است : «۵۴۰ ابوالفتوح خزاعى درگذشت». [٢]
اين مطلب با ديگر يافته ها متناقض است . از اين رو در مقدمه روض الجنان چاپ ياحقى ـ ناصح اينگونه نوشته اند:
حاصل مطلب از اين قرار است كه، ميرزا محمدصادق بن محمدصالح آزادانى اصفهانى در كتاب شاهد صادق ، در فصل هفتاد و نهم از باب سوم ضمن ذكر سال وفات بزرگان اسلام از سال اول تا سال ۱۰۴۲هجرى، ذيل سال پانصد و چهلم گفته است «۵۴۰ ابوالفتوح خزاعى درگذشت».
مرحوم محدّث اين تاريخ را با تاريخ سه اجازه كه از ابوالفتوح به دست آورده ، متناقض يافته است:
نخستين اجازه را بر پشت صحيفه اول از نسخه اى از تفسير ابوالفتوح در ماه صفر ۹۸۰ به خط احمد بن شكراللّه نوشته است :
اين اجازه را ابوالفتوح در اواخر ماه ذى قعده ۵۴۷ نوشته كه ظاهرا پس از پايان تأليف كتاب بوده است . مسلّم است كه اين اجازه بر پشت نسخه اى نوشته شده كه در زمان خود او نوشته شده و بايد از نسخه هاى اصيل و آغازين تفسير بوده باشد . سپس