و كمتر به پژوهش از خود اقدام كرده اند . نيز در هر موضوع تكه هاى مآخذ مهم را به ترتيب تاريخى نقل كرده و ذيل هر قطعه نظر خود را نيز مى نوشته اند. اينگونه تحليل و بررسى كه متناسب با پژوهشهاى تصحيحى و كارهاى مرجع است و كارآمدى فراوان دارد، نوشتار ياحقى ـ ناصح را متمايز ساخته است . البته اكثر مطالب عرضه شده در اين نوشتار در نوشته محمد قزوينى كه با عنوان خاتمة الطّبع چاپ شده هم مشاهده مى شود .
«طبرى و ابوالفتوح»، يادنامه طبرى. چاپ اول: تهران، نشر وزارت فرهنگ و ارشاد و وزارت فرهنگ و آموزش عالى. ۱۳۶۹. ص۳۱۸ـ۳۳۳.
خلاصه اين مقاله با اين مشخّصات چاپ شده است: «طبرى و ابوالفتوح»، خلاصه مقالات سمينار طبرى، تهران، ۱۳۶۸، ص۷۸ـ۷۹ .
ياحقى اين مقاله را به همايش بزرگداشت طبرى ارائه كرده است. نويسنده كه استاد دانشكده ادبيات دانشگاه فردوسى است و درباره ابوالفتوح پژوهشهايى انجام داده است و نيز با محمد ناصح تفسير ابوالفتوح را منتشر كرده است، به مناسبت يادواره طبرى در مقاله «طبرى و ابوالفتوح» به تحليل مقايسه اى اين دو نفر پرداخته است .
ياحقى ، با تحليل شرايطى كه طبرى ، تأليف تفسير را آغاز كرد ، اين مقاله را شروع مى كند و شرايط عمومى زمانى و ويژگى كلى تفسير طبرسى را مى شمارد . آن گاه كار خودش را كه تصحيح تفسير ابوالفتوح است ، معرفى مى كند و گزارش مى دهد كه يكى از منابع مهم او تفسير طبرى بوده است . از اين رو تفاوتها و تشابه هاى اين دو را در جريان تصحيح يادداشت مى كرده است و اين مجموعه محصول آن نوشته ها است .
ياحقى مدعى است كه ابوالفتوح به دوگونه مستقيم و غيرمستقيم از طبرى بهره بُرده است ؛ به اين معنا كه يا بدون ذكر نام ، نكات و برداشتهاى طبرى را در اثر خود آورده يا به طور مستقيم به نقل قول از طبرى پرداخته است.
نويسنده مواردى را كه ابوالفتوح از طبرى ياد مى كند و به مخالفت يا به موافقت با