باسمه قدكان من أهل السنة. فتأمل. و يلوح منه أيضا ميله إلى التصوف و لعله أيضا من باب التقية. [١]
روايتگرى: اين كتاب نشانگر تبحر ابوالفتوح در علوم حديث است و گوياى اين است كه، ايشان فقط در علوم قرآن، تبحر نداشته و در ديگر علوم اسلامى از جمله دانشهاى حديث هم تخصّص داشته است. يك جنبه از دانش روايى او كيفيت نقل از مشايخ روايى خاصّ است. محمد قزوينى در خاتمة الطّبع به نقل از مستدرك، كسانى كه ابوالفتوح از آنها روايت كرده را اينگونه گزارش كرده است:
شيخ ابوالوفا عبدالجبار [بن عبداللّه بن على المقرى] الرازى؛ پدرش على بن محمد؛ عمِّ پدرش شيخ جليل مفيد حافظ ابو محمد عبدالرحمن بن ابى بكر احمد نيشابورى خزاعى ساكن در رى؛ شيخ ابوعلى طوسى؛ قاضى فاضل حسن استرآبادى.
نسخه شناسى: دستنوشته هاى اين اثر همچون روض الجنان بسيار نيست، ولى در چند كتابخانه پراكنده است. گزارش نسخه هاى مدرسه شهيد مطهرى و كتابخانه ملى اينگونه است: رساله روح الالباب به عربى و ضميمه الدّرّ الثمين فى فضائل امير المؤمنين است كه بشماره (۱۸۵۱) در كتابخانه مدرسه عالى سپهسالار مى باشد و ترجمه فارسى آن كه ظاهرا انشاء آن در عصر صفويه مى باشد نيز ضميمه كتاب شماره (۲۱۶۳) آن كتابخانه است. [٢] نسخه اى از آن در كتابخانه مركزى دانشگاه تهران موجود است. [٣]
گويا آقابزرگ نسخه اى از آن را در كتابخانه مشكاة يافته است؛ زيرا چنين گزارش داده است: توجد نسخة ناقصة منه فى مكتبة (المشكاة) كما فى فهرسها (ج۳، ص۱۳۳۳) أوّلها: [الدين: يعنى واجب دعاراست حضرت رسول... فرمايد كه عظيم ترين گناهان از پس كباير آنستكه بنده از دنيا برود و بر گردنش وام بود] فى حديث «الدين شين الدين» قال و فيها اختلافات مع المتن [٤] .
چاپ: محدّث ارموى با اتكّا بر دو نسخه، يكى نسخه دانشگاه تهران به چاپ آن