درباره تاريخ تولد و وفات او از قول مرحوم قزوينى مى نويسد : آقاى قزوينى در ص۶۳۴ ج ۵ تفسير (خاتمة الطّبع) نگاشته اند: ظن غالب اين است كه ابوالفتوح در اواسط قرن ششم هجرى وفات يافته و در ص۶۳۸ تاريخ تأليف تفسير را ميان سال ۵۱۰ و ۵۵۶ دانسته اند. نگارنده از عبارت موجود در آخر نسخه كهنه كتابخانه رضويه (ج۱ ص۴۴) استفاده مى كند كه در همان سال نگارش (۵۵۶) يا سال پيش از آن تأليف گرديده است.
درباره برخى آثار ابوالفتوح گزارش مى دهد كه : تفسير روح الاحباب و روح الالباب نام دارد و شرح شهاب الاخبار محمد بن سلامه قضاعى اثر ديگر او است . صاحب روضات در ص۱۸۴ به نقل از رياض العلماء تأليف رساله يوحناء بنى اسرائيلى بفارسى و رساله حسنيه (در ايران مكرر چاپ شده) و تبصرة العوام در ملل و نحل (اين كتاب تأليف سيدمرتضى بن الداعى مى باشد و چند بار در ايران چاپ شده) را نيز به ابوالفتوح نسبت داده و جز كتاب اخير نسبت آن دو رساله را تأييد كرده اند و از تفسير عربى وى كه در مقدمه اين تفسير تأليف آن را وعده داده اند اثرى نيست (نگارنده شنيده بود كه دانشمند معاصر شيخ آقابزرگ طهرانى مؤلّف كتاب بزرگ الذريعة إلى تصانيف الشيعة به نسخه اى از اين تفسير دست يافته شرحى به ايشان عرض و استعلام از واقع نمود ، در جواب مرقوم فرموده اند كه من تا به حال دست نيافته ام ليكن يكى از هنديها كه به عتبات مشرف شده بود و وجود آن را در يكى از كتابخانه هاى هند خبر داد و بنا شد كه نمونه اى از آن را در مراجعت بدانجا استنساخ و براى ما بفرستد اما تاكنون نفرستاده است).
اين تفسير يكى از كتابهاى بسيار مفيد و ادبى و از يادگارهاى خوب زبان پارسى است و در حدود (۱۲۰۰۰۰۰) بيت كتابت دارد ، و مؤلّف آن را روض الجنان نام گذارده و اينك مشهور به تفسير شيخ ابوالفتوح گرديده است ، علامه شهير آقاى قزوينى شرح بسيار مفصلى در معرفى از اين تفسير و مؤلّف آن به نام خاتمة الطّبع همين كتاب در فروردين ماه سال ۱۳۱۵ مرقوم و در آخر مجلد پنجم اين تفسير (ص۶۱۵ـ۶۵۶) چاپ