او نظريات مهم را اينگونه به هم ربط داده است:
روض الجنان و روح الجنان معروف به تفسير ابوالفتوح است . عنوان آن در معالم العلماء ابن شهرآشوب به صورت روح الجِنان و روح الجَنان ضبط شده است ، اما در مناقب همو و نيز الفهرست منتجب الدين به همان صورت روض الجنان .. . آمده است ، حال آنكه در مقدمه كتاب اساسا به نام آن اشاره اى نشده است. [١]
اهميت و مقبوليت : درباره تأثيرگذارى و جايگاه رفيع اين تفسير در فرهنگ ايرانى ـ اسلامى و در ادبيات فارسى و فرهنگ شيعى فراوان گفته و نوشته اند. ذيلاً به برخى از آنها اشاره مى شود .
ابتدا از ابوالفتوح آغاز مى كنم. همو در مقدمه تفسيرش، اهميت و جايگاه آن را با درخواست عامّه مردم از او براى تأليف اين تفسير اينگونه نشان مى دهد:
پس چون جماعتى از دوستان و بزرگان از اماثل و اهل علم و تديّن اقتراح كردند كه در اين باب جمعى بايد كردن ، چه اصحاب ما را تفسيرى نيست مشتمل بر اين انواع واجب ديدم اجابت كردن ايشان و وعده دادن به دو تفسير يكى به پارسى و ديگرى به تازى جز كه پارسى مقدّم شد بر تازى براى اينكه طالبان اين بيشتر بودند و فايده هر كسى بدو عامتر بود. [٢]
شيخ عبدالجليل رازى در النّقض، همه مردم را دوستدار تفسير ابوالفتوح دانسته و گفته است : «خواجه امام ابوالفتوح ، بيست مجلد از تفسير قرآن تصنيف اوست كه ائمّه و علماى همه طوائف طالب و راغب اند» .
علامه مجلسى در مقدمه بحار الانوار ، ابوالفتوح را «محقق نحرير» و علامه نورى در خاتمه مستدرك «رئيس المفسرين» و صاحب رياض و روضات و ديگران او را «ترجمان كلام اللّه » مى دانند . اين سه تعبير نشانگر شخصيت اين مفسر و بطور غير مستقيم گوياى اهميت تفسير او است. [٣]