اين اجازه را ابوالفتوح در اواخر ذى قعده ۵۴۷ نوشته كه ظاهرا پس از پايان تأليف تفسير بوده است . مسلّم است اين اجازه در زمان خود ابوالفتوح نوشته شده و اين نسخه بايد از نسخه هاى اصيل و آغازين تفسير بوده باشد . سپس همان يادداشت بر پشت نسخه مورّخ ۹۸۰ يا نسخه دومى كه اين نسخه از روى آن استنساخ گرديده نقل شده است .
از روى قرينه مى توان يقين داشت كه تفسير ابوالفتوح در ۵۴۷ يا سالى چند پيش از آن به پايان رسيده و خود او نيز در اين سال در قيد حيات بوده است.
اجازه ديگر بر پشت برگ اول نسخه اى از رجال نجاشى، متعلّق به كتابخانه آقاى فخر الدين نصيرى امينى به شماره ۱۲۱ ثبت شده كه نسخه اى است با تاريخ كتابت ۹۸۲ به خط شخصى به نام حسن بن غالب البراقى . نصّ آن اجازه به نقل از مقدمه جلد اول تفسير گازر به شرح زير است :
حكاية ما وجد على الأصل المنقول منه هذا الفرع: سمع هذا الكتاب منّى بقراءة من قرأ الولدالنّجيب تاج الدين ابوجعفر محمد بن الحسين بن على بن محمد (ادام اللّه توفيقه) و قد اجزت له روايته عنّى و رواية ما يصحّ عنده من مجموعاتى و مسموعاتى على الشرط المعلوم فى ذلك من اجتناب الغلط والتّصحيف . كتبه الحسين بن على بن محمد الخزاعى بخطّه فى شهر ربيع الأوّل سنة احدى و خمسين و خمس مائة حامدا للّه تعالى و مصليا على النّبى و آله و مسلما.
و كتب هذا مالك الكتاب نجم بن محمد بن محمد بن محمد بن حسن بن نجم الحسينى الشامى السكيكى فى النجف الشريف يوم الثلثاء ثانى ذى الحجة الحرام خاتمة شهور سنة اثنتين و ثمانين و تسع مائة من هجرة سيّد المرسلين (صلى اللّه عليه وآله الطيّبين الطّاهرين).
بنا بر اين سند ابوالفتوح در ربيع الأوّل سال ۵۵۱ زنده بوده است.
اجازه ديگر : صاحب رياض العلماء ، در حين ترجمه حال ابوالفتوح اين عبارت را نقل كرده است:
و قد رأيت الربع الأوّل من تفسير هذا فى اصفهان و كانت النسخة عتيقة جدّا [١] و