المولى ابراهيم ترجمها بالفارسية بعد ماحملها من دمشق إلى بلاده فى سفر حجه فى (۹۵۸) و نسخة ترجمة المولى ابراهيم المذكور فاتنى ذكر خصوصياتها فاني قدرأيتها في مكتبة (الخوانسارى) و هى كانت بخطّ السيد المير مرتضى بن علم الهدى الطالقانى فرغ من كتابتها في الأربعاء (۳ـ ع۲ـ۱۱۲۹) ولم تكن مصدرة باسم الشاه طهماسب، ثم رأيت في النجف نسخة أخرى من الترجمة ذكر في أوّلها أنه ترجمه الورع المشهور الآمير ضياءالدين الذى ظفر بالنسخة وأتى بها إلى ايران فاشتهرت في مدة قليلة، و سمع بها الشاه طهماسب فأمر أن يتوشح باسمه، فكتب له خطبة باسمه، و من المحتمل أن يكون ضياءالدين لقب المولى ابراهيم واللّه أعلم. [١]
مدّرس تبريزى اطلاعات آقابزرگ كه در بالا آمد را اينگونه به فارسى بازنوشته است. صرفا به دليل استفاده خوانندگان كه با عربى كمتر آشنايى دارند و نيز پاره اى از اختلافات جزئى بين قطعه عربى و متن فارسى، عبارت مدّرس تبريزى را مى آورم:
در ذريعه گفته است : حسنيه رساله ايست در امامت كه بيكى از دختران شيعه منسوبش داشته و گويند كه در آن مناظرات خود را كه در عصر هارون الرشيد با علماى اهل سنّت كرده تدوين و تأليف داده و يك نسخه از آن در سال نهصد و پنجاه و هشتم هجرت در دمشق بدست ملاابراهيم بن ولى اللّه استرآبادى رسيده و آن نسخه را ببلاد خودش برده و بخواهش بعضى از اخيار محض تكثير منفعت بفارسى ترجمه اش كرده است . بعد از اين بحكم پاره اى قرائن ديگر احتمال داده كه ملاابراهيم مذكور لقب ضياء الدين داشته است. [٢]
پژوهشگرى در سالهاى اخير درباره آن اينگونه گزارش داده است :
رساله حسنيه در مسأله امامت نخست به تازى نگاشته آمده و سپس به فارسى برگردانيده شده است . در اين رساله كنيزكى بنام حسنيّه كه نخست كافر بوده و بعد اسلام آورده است ، در محضر هارون الرشيد در باب درستى مذهب