در اين كتاب اطلاعاتى درباره تاريخ وفات ابوالفتوح عرضه شده است و از نظر روشى، داراى شيوه پژوهشى ويژه است . نويسنده گزارش خود را اينگونه آغاز كرده است :
محدّث ارموى در تحقيق خود به نكته اى متوجه شده ، كه بر روى تاريكيهاى مربوط به سال درگذشت ابوالفتوح پرتوهايى سزاوار توجه مى افكند . اين مطلب ابتدا در مقدمه تفسير گازر ، (جلاء الاذهان و جلاء الاحزان) [١] ، نوشته ابوالمحاسن حسين بن الحسن الجرجانى آمده و بعد عينا در جلد نخست تعليقات نقض نقل شده است.
در ادامه مى نويسد : حاصل مطلب از اين قرار است كه، ميرزا محمدصادق بن محمدصالح آزادانى اصفهانى دركتاب شاهد صادق ، در فصل هفتاد و نهم از باب سوم ضمن ذكر سال وفات بزرگان اسلام از سال اول تا سال ۱۰۴۲ق ، ذيل سال پانصد و چهلم گفته است : «۵۴۰ ابوالفتح خزاعى درگذشت». [٢]
محدّث ارموى اين تاريخ را با سه تاريخ اجازه كه از ابوالفتوح به دست آورده ، متناقض يافته است :
نخستين آنها، تاريخ اجازه اى است كه بر پشت صفحه اول از نسخه اى از تفسير ابوالفتوح كه در ماه صفر ۹۸۰ به خط احمد بن شكراللّه نوشته شده و به شرح زير است :
صورت اجازة الشيخ المفسّر : أجزت للأجل العالم الأخصّ الاشرف ... [٣] (ادام اللّه توفيقه و تسديده) أن يروى عنّى هذا الكتاب من اوّله إلى آخره على الشّرائط المعتبرة فى هذا الباب من اجتناب الغلط والتّصحيف . كتبه الحسين بن على بن محمد ابوالفتوح الرازى ثمّ النيسابورى ثمّ الخزاعى ، مصنّف هذا الكتاب ، فى اواخر ذى القعدة سنة سبع و أربعين و خمسمائة حامدا للّه تعالى و مصليا على النّبى وآله.