جالب اينكه پس از فرزندان ، اين خاندان به رغم اينكه از نام و نشان آنها خبرى نيست، آثار ابوالفتوح، شهرت و رونق مى گيرد . اولين اطلاعات در دسترس از ابوالفتوح مربوط به اجازه اى در سال ۵۵۲ ق است كه بر اساس آن ، اجازه روايت روض الجنان را به شاگرد خود داده است. بنابراين، گزارش آزادانى اصفهانى درباره تاريخ مرگ ابوالفتوح در ۵۴۰ ق نمى تواند درست باشد. محدّث ارموى با توجه به اجازه ياد شده و ديگر شواهد، اين تاريخ را تصحيفى از ۵۵۴ ق مى داند. با اين حال، از گزارش ابن حمزه مؤلّف ايجاز المطالب كه در زمان مرگ ابوالفتوح در رى بوده و سپس به مكّه رفته است، چنين برمى آيد كه شيخ در بازگشت از مكّه، به اصفهان رفته و اين مسافرت پس از مرگ ابوالفتوح عجلى شافعى اتّفاق افتاده است. ولى اين گزارش نمى تواند از صحّت برخوردار باشد؛ زيرا ابوالفتوح رازى به طور قطع در زمان تأليف كتاب النّقض در قيد حيات نبوده است.
ابوالفتوح به وصيّت خودش در جوار مرقد امامزاده عبدالعظيم حسنى در رى دفن شد و گزارش شوشترى كه مدفن او را در اصفهان دانسته، از اشتباه ابوالفتوح رازى با ابوالفتوح عجلى ناشى شده كه در ميان مردم اصفهان از سده ۱۰ق/ ۱۶م سابقه داشته است. [١]
۲ . مطالب فوق گوياى اين است كه ابوالفتوح از شخصيتهاى مبرّز و فرهيخته شيعه به شمار مى رود و بايست زودتر از اين با برگزارى همايش به معرفى او اقدام مى شد . با اين حال، همايشى كه توسّط آستان حضرت عبدالعظيم و برخى از نهادها و مؤسّسات برگزار خواهد شد، اقدامات مفيدى انجام داده است ؛ از جمله كتابشناسى ابوالفتوح