چاپ ابوالحسن شعرانى در پايان آخرين جلد (جلد دوازدهم) درج شد. نيز در چاپ ياحقى ـ ناصح در ابتداى جلد اول و در چاپ كتابخانه مرعشى در ابتداى جلد اول آمده است.
قزوينى در ذيل ص۶۱۹ گويد: روايت شيخ ابوالفتوح مؤلّف كتاب از مفيد نيشابورى ابومحمد عبدالرحمن كه عم والد اوست صحيح نيست چون مؤلّف او را درك نكرده و حاجى ميرزا حسين نورى در مستدرك اشتباه كرده و مفيد را از مشايخ مؤلّف شمرده است باعتماد نسخه فهرست شيخ منتجب الدين كه در ضمن نام مفيد گويد اخبرنا بكتبه جماعة منهم السيدان المرتضى والمجتبى ابنا الداعى الحسنى و ابن اخيه الشيخ الإمام ابوالفتوح الخزاعى عنه رحمهم اللّه تعالى و مرحوم قزوينى گويد كلمه عنه پس از كلمه خزاعى زائد و غلط است و در نسخه چاپى فهرست يعنى آنكه در بحار آورده كلمه عنه موجود نيست اما در كتاب امل الآمل سهوا ناسخ زياد كرده.
اعتماد مرحوم قزوينى در تخطئه صاحب مستدرك بر قول ابن حجر است كه تاريخ وفات مفيد نيشابورى را در سال ۴۴۵ق نوشته است و اين تاريخ پيش از تولد شيخ ابوالفتوح رازى است و ما پيش از اين گفتيم كه تاريخ وفات مفيد كه ابن حجر آورده، صحيح نيست و قراينى بر عدم صحت آن آورديم و باز در اينجا گوييم شيخ منتجب الدين درباره سيدمرتضى و مجتبى ابنا الداعى گويد من ايشان را ديدم و بر آنها قرائت كردم و آنها همه مرويات عبدالرحمن مفيد نيشابورى را براى من روايت كردند و اين دو سيد شريف مرتضى و مجتبى معاصر و هم طبقه شيخ ابوالفتوح رازى بودند و شيخ منتجب الدين گويد آنها مفيد نيشابورى را ديدند و كتب او را براى من روايت كردند. پس شيخ ابوالفتوح نيز بايد او را ديده باشد و چون شيخ منتجب الدين در مائه ششم مى زيست، سيدين را هم در مائه ششم ملاقات كرد و بر آنها قرائت نمود، مثلاً در حدود ۵۳۰ ق و اگر وفات مفيد نيشابورى در ۴۴۵ق صحيح باشد، بايد سيدين قبل از اين تاريخ او را ملاقات كرده باشند و خودشان هم در سلك رجال بوده و عمرى بيش از صدسال يافته باشند. پس با ضميمه قراين ديگر بايد گفت وفات مفيد