براى روشن شدن اين بحث و يافتن ريشه تاريخى خطاهاى قلمى و پژوهش درباره ابوالفتوح به سراغ نوشته آقاى شعرانى رفتيم . ابوالحسن شعرانى در مقدمه روض الجنان به نقادى نوشته مقدس اردبيلى در كتاب حديقة الشيعة درباره ابوالفتوح پرداخته است . شعرانى ريشه تحليل مقدس اردبيلى را در ابن حمزه و كتاب ايجاز المطالب دانسته است . به دليل اهميت، اين مطالب عينا نقل مى شود :
ابن حمزه در دو كتاب ايجاز المطالب فى ابراز المذاهب و در كتاب هادى إلى النجاة من جميع المهلكات مى گويد كه در شهررى بودم كه شيخ ابوالفتوح رازى صاحب تفسير به موجب وصيتش در جوار مرقد امام زاده واجب التعظيم حضرت عبدالعظيم حسنى مدفون گشت پس به نيت حج متوجه مكّه معظمه شدم در وقت برگشتن گذارم به اصفهان افتاد در چُنبلان و بعضى محلات ديگر آن شهر مردم را ديدم به زيارت شيخ ابوالفتوح عجلى شافعى اصفهانى و حافظ ابونعيم كه پدر استاد اوست و شيخ يوسف كه جد شيخ ابونعيم است و شيخ على بن سهل و امثال ايشان كه سنى و از مشايخ صوفيه بودند مى رفتند كه شيعه شهررى و نواحيش هزاريك به زيارت عبدالعظيم نمى رفتند و مولانا احمد اردبيلى در كتاب حديقة الشيعة كه منسوب به ايشان است نقل كرده كه مرا گذار به اصفهان افتاد ديدم مردم اين بلده شيخ ابوالفتوح عجلى شافعى اصفهانى را شيخ ابوالفتوح رازى كرده بودند و به اين بهانه به عادت پدران خود قبر آن سنى صوفى را زيارت مى كردند پس از اين بيان معلوم مى شود كه قبر شيخ ابوالفتوح همان است كه در جوار مزار حضرت عبدالعظيم عليه السلام والتكريم است.
شعرانى در ادامه مى نويسد: عبارتى كه از ابن حمزه نقل شده از حديقة الشيعة است و از چند جهت در صحت آن ترديد داريم :
يكى آنكه ابونعيم اصفهانى را ابن خلكان در وفيات الاعيان نام برده و نسب او را تا نخستين كس از اجداد او كه اسلام آورد ذكر كرده است و او مهران نام داشت و در ميان اجداد او يوسف نام يافت نمى شود و شيخ يوسف كه جد شيخ ابونعيم است در نقل مزبور صحيح نيست . ديگر آنكه ابونعيم در سال ۴۰۳