مجمع المسائل - گلپايگانى، سید محمدرضا - الصفحة ٢٥ - ج
احكام سفيه
س ١٥
- سفيه به چه كسى گفته مىشود، مستدعى است بيان فرمائيد؟
ج
- سفيه كسى است كه حالت وادار كننده بر حفظ مالش را ندارد، به اين كه مال خود را در غير مورد مصرف مىكند و آن را بىجا تلف مىنمايد و معاملات او از روى زيركى نيست و خود را از مغبون شدن حفظ نمىكند و پروايى از گول خوردن در معاملات ندارد و روش او در تحصيل مال و صرف نمودن آن بر خلاف روش عرف و عقلا است.
س ١٦
- اگر كسى چيزى را نزد سفيه امانت بگذارد و سفيه آن چيز را اتلاف كند و يا نزد او تلف شود حكمش چيست؟
ج
- اگر سفيه آن چيز را اتلاف كند و يا به تفريط او تلف شود ضامن است و اگر بدون تفريط تلف شود ضامن نيست.
س ١٧
- هر گاه سفيه بدون اذن ولىّ بيع يا شراء كند حكمش چيست؟
ج
- در مورد سؤال چنانچه ولىّ اجازه آن معامله را به مصلحت سفيه نداند اگر فقط عقدى واقع شده معامله را ردّ مىكند و اگر علاوه بر عقد، تسليم و تسلّم هم شده، بايد آن چه را كه سفيه به طرف معامله داده، ولىّ پس بگيرد و براى سفيه حفظ كند و آن چه را كه سفيه از طرف معامله گرفته، ولىّ به مالك برگرداند و اگر چيزى كه سفيه گرفته در دست سفيه تلف شده باشد خود سفيه ضامن مثل يا قيمت آن است چه با اذن مالك گرفته باشد و چه بىاذن و چه مالك جاهل به حال سفيه باشد يا نه و چه تلف شده باشد يا اتلاف.
س ١٨
- آيا عفو از قصاص و ديه و ارش جنايت براى سفيه جايز است يا خير؟
ج
- عفو از قصاص براى سفيه جايز است ولى عفو از ديه و ارش جنايت جايز نيست.
س ١٩
- سفيهى كه محجور از تصرف در اموال خود مىباشد چه كسى ولىّ او است؟
ج
- چنانچه در حال صغر سفيه بوده و بحال سفاهت بالغ شده ولايت او با پدر و جدّ پدرى و وصىّ آنها است و اگر بعد از بلوغ، سفاهت عارض او شده، ولايت با حاكم شرع است.