بچّه بر راننده است يا از جهت اين كه رفيقش را مغرور كرده و يا از جهت اين كه سبب اقوى از مباشر است و اصل ديه هم در صورتى ثابت مى‌شود كه راننده مسامحه و كوتاهى كرده باشد يا بچّه را بدون اذن ولىّ او سوار كرده باشد و در نزاع موضوعى مرافعه شرعيّه لازم است.

س ٤١

- عابرى در اثر تصادف با ماشين كشته مى‌شود و كارشناس راهنمايى و رانندگى علت تصادف را بى‌احتياطى و سرعت زياد و عدم تشخيص جلو ماشين و ناقص و كوتاه بودن پاى راست راننده دانسته و راننده را مقصر معرفى كرده آيا اين قتل عمدى محسوب مى‌شود يا شبه عمد؟

ج‌

- در فرض سؤال اين قتل عمدى نيست بعيد نيست شبه عمد باشد.

س ٤٢

- راننده‌اى پشت فرمان مى‌باشد موقع راندن تصادفى مى‌شود صدمه جانى و مالى به كسى مى‌زند اين راننده چه تكليفى دارد؟ اگر راننده در موقع راندن خيلى با احتياط بوده يا بدون احتياط حكم هر دو صورت را بيان فرمائيد.

ج‌

- اگر معلوم باشد كه راننده تقصير كرده يعنى با احتياط حركت نكرده و مصدوم تقصير نكرده راننده ضامن است و حكم شبه عمد را دارد و اگر با احتياط حركت كرده و مصدوم خود را در معرض صدمه درآورده راننده ضامن نيست و اگر هيچ يك تقصير نكرده‌اند خطائى است و ديه دارد ولى بر عهده عاقله راننده است و با جهل باين خصوصيات مصالحه نمايند.

س ٤٣

- دو بچه يكى يازده ساله و ديگرى سيزده ساله جلوى وانت بارى را مى‌گيرند كه چوب حمل مى‌كرده راننده توقف مى‌كند بچّه‌ها مى‌گويند ما مى‌خواهيم به فلان جا برويم راننده مى‌گويد عقب سوار شويد بچّه‌ها سوار مى‌شوند، طبق اظهارات راننده مينى‌بوسى كنار جاده بوده وانت‌بار كه چوبهايش را نبسته بوده با آن برخورد مى‌كند و چوبها بطرف عقب برمى‌گردد و به بچّه‌ها اصابت مى‌كند و آن دو بچّه كشته مى‌شوند و طبق اظهارات پليس راهنمايى راننده مقصر شناخته شده و روانه زندان مى‌شود، مستدعى است حكم شرعى را در اين مورد بيان فرمائيد.

ج‌

- در فرض سؤال كه راننده وانت قصد قتل نداشته اگر مقررات رانندگى و راهنمايى را مى‌دانسته و رعايت ننموده و طورى است كه اين نحو عدم رعايت غالبا كشنده‌