حماسه حسینی 2 - مطهری، مرتضی - الصفحة ٩٤
مبارزه با او ( نه مبارزه با شخص او بلکه مبارزه با کار زشت او ) و برای اینکه او را از کار زشتش باز دارید ، از او اعراض میکنید ، وی را مورد هجر قرار میدهید . یعنی با او قطع رابطه میکنید . به عنوان مثال ، شخصی رفیق و دوست شماست ، با یکدیگر صمیمی و محشور و معاشر هستید ، روابطتان با یکدیگر دوستانه است ، رفت و آمد دارید ، با هم گرم میگیرید ، مسافرت میروید ، میانتان هدایایی مبادله میشود . یک وقت اطلاع پیدا میکنید که همین رفیق و دوست صمیمی شما دچار فلان عمل زشت شده است ، فلان کار زشت را مرتکب میشود ، فلان گناه قطعی و مسلم را مرتکب میشود . یکی از درجات و مراتب امر به معروف و نهی از منکر و در واقع یکی از اقسام تنبیه که در مواردی باید اجرا شود اینست که شما نسبت به او سردی نشان دهید ، بی اعتنایی کنید و آن صمیمیتی را که سابقا به او نشان میدادید بعد از این نشان ندهید . این خود ، نوعی تنبیه است . البته انسان باید در باب امر به معروف و نهی از منکر منطق به کار ببرد ، عمل او منطبق با منطق باشد . این در موردی است که اگر شما به آن شخصی که با او صمیمیت دارید قطع رابطه کنید و نسبت به او سردی نشان دهید ، این عمل شما نسبت به او تنبیه باشد و تنبیه تلقی شود . یعنی تحت یک زجر و شکنجه روحی قرار گیرد و این عمل شما در جلوگیری از کار بد او تاثیر داشته باشد ، و الا مواردی هم هست که کسی ، فرزند شما ، دوست شما ، جوانی ، مبتلا به عادت زشتی شده است و رابطه او با شما روی عادتی است که از گذشته داشته است . چه بسا از اینکه شما با او قطع رابطه کنید