اینکه اصلی از اصول دینشان شمرده می‌شد . انصافا در میان ما شیعیان نیز این مطلب خیلی کوچک شده است تا آنجا که چند قرن است که درباره امر به معروف و نهی از منکر در رساله‌های‌ عملیه مطلبی نمی‌نویسند . تا آنجا که من دیده‌ام ، در میان رساله‌های علمیه‌ ، آخرین کتابی که این موضوع را مطرح کرده " جامع عباسی " شیخ بهائی‌ است که تقریبا مربوط به سه و نیم قرن پیش است . دیگر بعد از آن ، این‌ موضوع حتی از رساله‌های عملیه هم به طور کلی حذف شده است . در صورتی که‌ امر به معروف و نهی از منکر مثل نماز و روزه است . نباید دفن شود . این‌ که مسئله عبید و اماء نیست که بگوئیم امروز برده‌ای در دنیا نیست که‌ بخواهیم روی آن بحث کنیم و درست هم هست . زمانی که برده وجود داشته‌ باشد ، بحث درباره احکامی که در اسلام به نفع بردگان وجود دارد خوب است‌ . وقتی برده‌ای نیست ، دیگر بحث درباره آن به طور کلی غلط و بی‌فایده ا ست . ولی امر به معروف و نهی از منکر موضوعی نیست که از بین برود . همیشه وجود دارد و باید در راس مسائل قرار گیرد . همیشه باید مطرح شود تا آن را فراموش نکنیم . بعضی از مستشرقین اروپایی نسبت به اسلام ادعایی دارند ( یا بگویم‌ افترایی وارد می‌کنند ) و در بسیاری از کتابهای خود تکرار می‌کنند . آنها اسلام را متهم می‌کنند که دین قضا و قدری است ، دینی است که برای بشر هیچگونه نقش فعال و مسئولیتی قائل نیست ، تعلیم می‌دهد که باید وظایف‌ بشر را به خدا واگذار کرد ، تو باید همینطور منتظر باشی ببینی خدا چه‌ می‌کند .