ملتی می‌تواند انتظار رحمت و تایید الهی را داشته باشد ، انتظار آن‌ چیزهایی که قرآن نام می‌برد : فیضهای الهی ، اعانتهای الهی ، نصرتهای الهی‌ را داشته باشد . اگر انتظار بیهوده داشتن کار صحیحی بود و انسان می‌خواست‌ فقط به شخص خود اتکا کند ، حسین بن علی علیه السلام شایسته‌تر از هر کس‌ بود که منتظر بنشیند تا خدا رحمت خود را بر او و امت او نازل کند . چرا نکرد ؟ حسین می‌خواست « ان الله لا یغیر ما بقوم حتی یغیروا ما بانفسهم باشد ، می‌خواست ابتکار را به دست گیرد ، دست به تغییری در اوضاع‌ اجتماع بزند ، همان تعبیری که خودش از پیغمبر اکرم بکار می‌برد : « فلم یغیر علیه بفعل و لا قول کان حقا علی الله ان یدخله مدخله » . چگونه عوض کند ؟ چه تصمیماتی بگیرد ؟ کارهای ساده را ما هم بلدیم‌ انجام دهیم . خوب شدن‌ها در سطح مسائل ساده کار همه است . مثلا اسلام‌ توصیه کرده است که به زیارت حاجی بروید . خوب ، ما می‌رویم ، چایی‌ می‌خوریم ، گزی می‌خوریم و بلند می‌شویم می‌آییم . [ یا توصیه کرده است ] تشییع جنازه کنید ، در مجلس ختم شرکت کنید . اینها کارهای آسان اسلام‌ است . این کارهای ساده از عهده هر کسی بر می‌آید . اسلام همیشه با این‌ کارها اداره نمی‌شود . موقعی هم می‌رسد که باید مثل حسین بن علی علیه السلام‌ برخاست و حرکت کرد ، مثل حسین بن علی علیه السلام قیامی کرد که نه تنها جامعه آنروز اسلامی را تکان بدهد بلکه موجش پنج سال بعد به یک شکل اثر کند ، ده سال بعد به شکل دیگری اثر بخشد ، سی سال بعد به شکل دیگری ، شصت سا ل بعد به شکل